
سالها بعد به محله ی قدیمی مان برگشتم
جایی که دوسش نداشتم اما به آنجا تعلق داشتم
کوچه هایش را شب ها دیده بودم
زیر سقفش شبها گریه کرده بودم
تابستان ها،ماه رمضان ها.
به یک نانوایی رفتم صف خانم ها شلوغ بود و مردها کم
گوشه ایی کناری روی صندلی قدیمی نشستم
کنارم یک دختربچه بود که میترسید نگاهش را ببینم او مرا زیبا نگاه میکرد مثل همه آن دخترهایی که در بچگی وقتی میدیدمشان زل میزدم
نگاهش را از من میدزدید و هربار که میخواستم لبخند روی صورتش بپاشم سریعتر از نگاه من،فرار میکرد.
صورتش را باید مادرش میشست و یک گل سر میزد باید!
برادرش کوچکتر بود شاید دوساله
مدام به صندلی اویزان میشد،در نگاهشان
در کشاششان،خودم را دیدم
از مرور خاطرات ترسیدم ولی خواستم که یادم نرود
یادم نرود خاطره نداشتن سی دی درایور برای درست دیدن باربی
برای نداشتن دوچرخه ایی شبیه دوچرخه نازنین
برای همه آن نداشتن ها،همه روزهای بد که خفه میشدند
برای اینکه میدانستم پدر نمیتواند!
پسربچه مدام بازی گوشی میکرد
شاطر داد میزد صف یک نون
همه بچه های انجا میتوانستند عین من پول دربیاورند
خانه و زندگی را تعویض کنند؟
میتوانستند فلان خیابان،فلان رستوران شهر را ببیند؟
نمیدانم!
میخواهم رابط دنیای جدیدشان باشم
میخواهم رابطشان باشم تا راهی پیدا کنند به دنیای بیرون!
میخواهم همان مسجد بروم
مسجدی که کسی انجا به من عروسک داد
من را با دنیای صورتی ها اشتی داد!
میخواهم در مسجد همه را با دنیای صورتی ها اشنا کنم
میخواهم از همه بچه ها بخواهم برایم از ارزوهایشان بنویسند
میخواهم خودم ان لباس،ان کفش را بغلشان دهم
پسربچع لباس هایش کثیف است ولی کفش هایش نو!
نور امیدی در دلم چرخید!
او میتوانست خوشحال باشد
خواهرش همچنان از من نگاه میدزدد
سعی کردم لبخند بزنم اینبار اما اینبار حز غم چیزی از چشم هایم نپاشید!
از دنیای انجا بدم می اید ولی تعلق دارم به ان سقف!
شاطر نان را از تنور دراورده نان سنگگ!با سنگ های یکی درمیان سوزان!
.
.
.
نوشته ایی برای سالهای اینده من!