کجایی؟

کجایی؟ یک چیز رو گم کردم، حالا که گم کردم غم دارم و حس بد! یک چیز داخل بدنم. مثل بعد نوشیدن انرژی زای گرم که بدن دنبال انرژی زا سرده!! الانم یک چیزی نیست! بله" K" منظورمه( رواندرمانگرم). K در برابر فقدان های جدیدم پاسخ مناسبیه، پاسخی که وقتی بهش فکر می کنم غمم می‌گیره! غم دوری.

یاد رابطه ام با دوست دخترم چند سال پیش میافتم،

این غم دوری رو اولین بار اونجا کشف کردم و تازه اونجا بود که فهمیدم چقدر سطحی در شعر شاعر ها "غم هجران" رو نگاه می‌کردم و بهش لقب "کلیشه" داده بودم! غم هجران دقیقا مثل این می مونه که یک چیز از تو بدنت کنده باشن! اونقدر حالت بد میشه که حتی شاید مثل من گاهی اوقات حس تهوع هم بهت دست بده! حس این که می‌خوام بالا بیارم! همه شرایط و حس و حال الانم رو بالا بیارم تا اون چیزی که تو وجودم کنده شده رو بهتر ببینم!

آدم وقتی "درد" زیاد داره اگه "ضد درد" نخوره ، حس تهوع بهش دست میده:تهوع در اثر سردرد ، شکم درد و درد های دیگه.حس درد چه تو بدن چه تو ذهن انگار یک مکانیسم داره.

ضد درد من چیه؟ فعال بودن پویا بودن. دقیقا! یک مُسَکِن که فقط درد رو بصورت علامتی درمان می‌کنه.اما اون چیزی که درد رو درمان می‌کنه کیه؟ K

چطوری درمان می‌کنه؟ با حضورش با خودش!تکه هایی از پازل من که تو جلسه قبلی کنده شده با دیدن K شروع به خوشحال شدن می‌کنند! نگاهشون به K هست و K هم نگاهش هم به منه هم به اون ها.اونا مثل بچه هایی تو یک رابطه زن و شوهری می‌مونند.

من خیلی خوشبختم که می تونم با K رابطه ای که الان بهش نمیگن احساسی عاطفی و فقط بهش میگن علاقه شکل گرفته میان درمانگر و مراجع که اتفاقا همشون هم قبول دارند طبیعیه، برقرار کنم.رابطه من و K طبیعیه، چه اهمیت داره که من شوهرش نیستم؟

من دارم به شوهر K خیانت می‌کنم؟ جامعه خداروشکر هنوز خبردار نشده که من چقدر از این حس الان لذت میبرم، همین حس طبیعی!

بدیش میدونی چیه؟"دری که بسته میشه"! تو یک کلیپ تو یک سایت خیلی بد که فیلم های اونجوری میذاره ، اسکارلت جوهانسون با اونجاش از رو لباس طرف مقابل رو به اوج می رسونه و بعد میره خونه و محکم در رو پشتش می‌بنده. اسکارلت میره داخل و در رو می‌بنده و اون پسر رو داخل خونه راه نمیده. تازه در طول رابطه کنار در هم لباساش کامل تنش هست و در نمیاره ولی به هرحال پسره همونطوری پشت در با لباس هم به اوج می‌رسه.

من از K به اوج می‌رسم.اون تمام سلول های من که خواهان اون هستند رو ترمیم می‌کنه و به خوشی خودشون سرگرمشون می‌کنه و اون هارو انسان هایی شاد می‌کنه که زندگی کنند! و بعد در رو می بنده!!!!

حالا سلول های من اونقدر شاد اند که ضربه بزرگی که بهشون خورده و این که K در واقع اونارو شاد کرده و رفته متوجه نمیشن. مثل بچه هایی می‌مونه که با اسباب بازی خیلی جدید و خیلی خوشگل خوشحالشون می‌کنی و در رو میبندی و خودت میری مهمونی!حالا بچه ها سرگرم بازی اند و هرکدوم به اقتضای حس و حالشون و وابستگی شون به تو در زمانی میبینند و میفهمند که تو نیستی! اونموقع اونا بدبخت ترین آدم های کره زمین اند و بدبخت ترین ها هم ناامید و ترسیده گریه می‌کنند. حالا K فهمیده من به میزان کافی خوب و خوش و سرحال شدم. کم کم می‌فهمه وقت رفتنه. اما نمیره منتظره من برم و من هم واقعا بدون توجه به K میرم.

میرم دنبال زندگی و خوشی و شادی و پیروز از زندگی جدیدی که دارم و از رویکرد بینظیر رواندرمانی تحلیلی !اما !!!! اما فقط کافیه آبم بیاد.تمامه!اون لحظه فقدان K رو می‌شنوم و تمام سلول هام که تا الان مشغول بازی و خوشی بودند یکهو انگار ناقوس فقدان رو همه با هم می‌شنوند، با نگاه متعجب و ناامید و ترسیده و کمی خوشحال( ته مانده خوشی قبلی) به بالا نگاه می‌کنند!کسی نیست! K رفته...

رفته و درک این قضیه وجود اونارو متلاشی می‌کنه و شروع میکنند ناامید و ترسیده گریه کردن.

حالا من بدبخت ترینم، دارم با تمام وجود، نبودن K رو گریه می‌کنم. کجایی؟