
برای شروع میخوام با اینکه میگن "انسان موجود اجتماعیه" مخالفت کنم. یعنی درسته که تنهایی سخت میتونه باشه ولی خب باعث مرگ آدم نمیشه، اگر بخوای هم میتونی تو تنهاییت خوشحالی رو پیدا کنی. تنهایی بخشی از زندگیه که تو خودت رو پیدا میکنی، خودت رو میشناسی، با خودت رفیق میشی و اونجاست که پیشرفتت شروع میشه. بنظرم همه ی دوران باید تنهایی رو تجربه کنن یعنی ی تایمی باید بکشی کنار خودتو به اون چیزی که درونت هست گوش بدی ببینی چی میخواد نیازش چیه؟ مشکلش چیه؟ و همه اینها مسیر خوشحالی رو فراهم میکنه!
منظورم از این صحبت ها این نیست که شما حتما باید در انزوا باشین یا حتما باید خودتون تو تنهایی هاتون قفل کنید، داشتن رفیق یا همراه خوب واقعا کمک میکنه تو هر چیزی به والاترین درجه ها برسی. در نهایت هم اینکه تو باید خوشحالی رو انتخاب کنی نه اینکه تنها یا اجتماعی بودن رو.