
داستان از اونجایی شروع شد که ما بعد از شروع دسته جمعی ورزش حرفه ای راهی یک سفر به سمت گرگان شدیم، مایی که میگم 5 نفر رو تشکیل میده: من، ممد، علی، اشکان، امیر. بعد از رسیدن به گرگان نتیجه گیری دسته جمعی به این شد که بریم پارک جنگلی النگ دره که وعده ناسالم غیر ورزشی مون رو بسوزونیم. رسیدیم به النگ دره قصدمون به یک پیاده روی کوتاه بود که با اتکا به هوش هیجانیمون در تصمیم گیری رفتیم برای یک دور کامل توی پارک. تا اینجاش مشکلی نبود مشکل از جایی شروع شد که فکر اینکه النگ دره کلش 5 کیلومتر فکر اشتباهی بود و مسیر واقعی درواقع 15 کیلومتر بود این مسیر ما بودیم و سرما و چراغ هایی که به علت بسته شدن پارک خاموش شده بودن 5 نفر وسط جنگل بدون هیچ نوری بدون هیچ آنتنی و بدون هیچ آذوقه ای برای بقا. بازهم اون ژن زنده موندن در شرایط سخت داشت خودشو نشون میداد که مواجه شدیم با یک کلبه تک وسط جنگل کلبه ای که یک مهتابی سفید روشنش میکرد که اون هم هراز چندگاهی خاموش و روشن میشد تصمیم بر این شد بریم اونجا تا یک آبی به دست و صورت بزنیم اگر شد ماشینی پیدا کنیم تا باهاش برگردیم، ولی خب آخرین قدم هایی بود که به اون کلبه میرسید که نور مهتابی به تاریکی جنگل پیوست و همزمان با اون صدای پای یک دسته از حیوونا (شغال احتمالا) که روی برگای خشک جنگل میدوییدن شروع شد! 5 نفر بدون هیچ اشاره ای به هم برگشتیم به مسیر قبل و در سختی راهمون رو ادامه دادیم. 100 متر از اون کلبه دور شدیم که اینبار شوک بعدی به ما وارد شد
صدای کل کشیدن واضح و در چند قدمی ما میومد ولی چیزی تو تاریکی شب پیدا نبود بازهم سکوت بین ما جریان پیدا کرد و مسیر رو ادامه دادیم تا بعد از 2 ساعت و نیم پیاده روی به یک مغازه رسیدیم و اولین سوال که ترس رو به همه برگردوند این بود که: "شماهم صدای کل رو شنیدید؟!"