
اگه تاحالا کتابای مبانی فلسفه رو خونده باشید احتمالاً متوجه میشیدکه بعد از خوندن مقدمه دارید درباره خوب و بد میخونید .
من که برای اولین بار با تیتر فلسفه اخلاق مواجه شدم حس پوچی خاصی بهم دست داد . چون که ساختمون باور ها و افکار شلختم در یک ان فرو ریخت .
یادمه که دکتر نقیب زاده تو کتاب درآمدی به فلسفه درباره فلسفه اخلاق نوشته بود ( آنگاه که آدمی از باید ها و نباید هایی که بیشتر به صورت روا و نا روا و یا پسندیده و نا پسندیده عرضه میشود فراتر رود و به باز شناسی نیک از بد برسد این شناخت ارزش نیک او را به کردار شایسته برانگیزد ، به قلمرو اخلاق رسیده و در راه انسان شدن گام نهاده است )
تو کتاب های آسمانی هم از اوستا تا قرآن در باب این مظنون به کرات نشانه هستش .
و گویی تمام چیز که ما تو زندگیمون به اون نیاز داریم همینه که بتونیم نیک و از بد تشخیص بدیم .