وقتی ناقوس دوبار نواخت، زندانی روی تخت خوابش نشست و با دست های بزرگ و زمختش، زانوهای خمیده اش را به هم فشرد.
جمله اول از کتاب سایه گیوتین بود و بقیه رو خودم با اقتباس از این جمله و به زبان امروزی می نویسم.
خیلی وقته زندانیه، زندانی در دنیایی مبهم.
از وقتی یادش میاد به خودش باور نداشته.

همیشه به جای اینکه به موفقیت ها و خوشی های زندگیش فکر کنه به بدبختی ها و شرایط سخت فکر میکنه.
هر صبح همین کارو می کنه . وقتی صدای زنگ ساعت مثل ناقوس تو گوشش صدا میده از خواب بلند میشه ، ولی میلی به هیچ کاری نداره. به سختی و به طوری که کمترین جابه جایی رو داشته باشه دستشو به موبایلش میرسونه و اینستارو باز می کنه.
پست غمگین دیشب کلی کامنت داشته.
چند نفری هم دایرکت زدن حالشو پرسیدن....
چنتا استیکر گریه میفرسته واسه دوستاش ...
همزمان استوری بقیه رو با حسرت چک میکنه، میلاد با دختر خوشگل دانشگاه ازدواج کرده، فردین یه ماشین جدید گرفته، ولی من چی؟؟؟
من که شانس ندارم؟؟؟
این داستان داستانی بود که بداهه نوشتم ولی داستان خیلی از افراد در دنیای امروز همینه...
هر روز به این زندگی ادامه میدن ولی من میخوام خیلی بی رحمانه بگم اگه شرایط بدی دارن انتخاب خودشونه، چرا
چون میتونن صبح زود به جای چک کردن اینستا کتاب بخونن
کتاب بخونن تا رابطه درست رو یاد بگیرن و شکست عشقی نخورن
کتاب بخونن تا روش های پول درآوردن رو یاد بگیرن و کسب درآمد کنن
فقط کتاب هم نیست
تفکر، فیلم خوب، معاشرت با آدم های درست و حسابی(اینارو از مصاحبه مهران مدیری تو برنامه کتاب باز گفتم)
پاینده باشین
آدرس سایتتم www.mohammadise.ir