قدرت ایستادگی در برابر شرایط دشوار و پاسخ انعطاف‌پذیر به فشارهای زندگی را تاب‌آوری گویند.
تاب‌آوری به افراد قدرت می دهد تا با سختی های پیش رو برخورد منطقی داشته باشند، بر سختی ها پیروز شوند، با جریان زندگی حرکت کنند و با موقعیت های غیر منتظره کنار آیند.
همه ی انسان ها در مقاطعی از زندگی خود به مرحله ای می رسند که فشار غیر قابل وصفی بر آنها وارد می شود و به مرحله رهایی و بریدن می رسند. در این مقطع دو راه پیش روی قرار دارد:
اول - تحمل سختی و دشواری ها و ادامه منطقی راه
دوم - بریدن و رها کردن وضعیت.
هرگاه انسان بتواند سختی و دشواری ها را تحمل کند برای رسیدن به اهداف تعیین شده مسیر خود را ادامه دهد آن وقت دارای قدرت تاب آوری است.
موضوع با ذکر مثالی روشن می شود. دانش آموز در سالهای آخر دبیرستان دچار خستگی و دلزدگی از تحصیل می شود. دانشجو در آخر هر ترم و همچنین در ترم های آخر تحصیل دچار خستگی و بریدن می شود. سرباز در ماه های آخر خدمت سربازی به روز شماری می افتد. کارمند در سالها و روزهای آخر خدمت به شمارش ماه ها و روز ها می پردازد و غیره.
تمامی موارد بالا مرحله ای از زندگی انسان ها است که در آن مقطع تصمیماتی گرفته می‌شود و مسیر زندگی آنها تعیین می گردد.
این تصمیمات از دو عامل اصلی ناشی می شود:
1-تعهد
2- تخصص
تعهد، ریشه در تربیت دارد. انسان از بدو تولد چگونه پررورش یافته باشد و چه جهان بینی داشته باشد و زندگی را صرفا برای خود بخواهد یا برای همنوعان ، حتی به سایر موجودات و کائنات نیز توجه کند، امری است که ناشی از تربیت انسان سرچشمه می گیرد ...
تخصص، حاصل اکتسابات انسان از جهان طبیعت و محیط پیرامون، در بستر داشتن تربیت و تعهد است تا بتواند به درستی دانش و فنون خود را برای خدمت به همنوع بکار بندد.
تعهد و تخصص اولین مولفه لازم برای خدمت رسانی به هم نوع می باشد و این دو مولفه با یکدیگر می توانند مساله را حل نمایند. اگر صرفا تعهد باشد ولی تخصص نباشد به مانند انسانی است که از پزشکی جیزی نمی داند و لی اسرار دارد سایرین را درمان کند و نتیجه این عمل ناگفته پیداست!
جان استفن آکواری در حالی در مسابقات ماراتن المپيك 1968 مكزيكوسيتي شرکت می کرد، به دلیل ارتفاع زیاد شهردچار تنگی نفس شد. او در کشورش در چنین ارتفاعی تمرین نکرده بود. در 19 کیلومتری مسابقه 42 کیلومتری بین چند دونده موقعیت جوکینگ (برخورد چند دونده) انجام شد که مورد اصابت قرار گرفت. او به شدت سقوط کرد و زانویش زخمی شد و مفصلش در رفت و کتفش به شدت به سنگفرش برخورد کرد. با این حال، او به دویدن ادامه داد و از بین 75 شرکت کننده، بین 57 نفری بود که مسابقه را کامل کرد و آخر شد.
مامو ولده از اتیوپی، با زمان 2:20:26 برنده ماراتن شد. آکواری با رکورد 3:25:27 که تنها چند هزار نفر در ورزشگاه مانده بودند و خورشید غروب کرده بود، به خط پایان رسید. وقتی خبر رسید که یک دونده دیگر در خط پایان است، یک تیم تلویزیونی از مراسم مدال بیرون فرستاده شد. هنگامی که او در نهایت از خط پایان عبور کرد، تشویق جمعیت کوچکی به گوش رسید. وقتی با او مصاحبه کردند و از او پرسیدند که چرا به دویدن ادامه می دهد، گفت: «کشور من برای شروع مسابقه 5000 مایل من را نفرستاد، آنها من را 5000 مایل فرستادند تا مسابقه را تمام کنم.
او درس بزرگي به ما می آموزد و آن اصالت حركت، مستقل از نتيجه است. او يك لحظه به اين فكر نمی کند که نفر آخر است و شانسی برای نفر دوم یا سوم شدن هم ندارد .
پایان
