نگهداری حیوان خانگی که تقریبا به جز موارد اندکی شامل سگ و گربه می شود امری رایج در دنیاست و درصد قابل توجهی از مردم به آن مبادرت می ورزند. چندان به عوامل روان شناسی این کار نمی پردازیم اما ایا این امر یک امری اخلاقی است یا در پشت پرده آن رازی نهفته است. اصل موضوع در این جا اینست که اگر هدف محبت به حیوان است ؛ ایا او را به مالکیت خود در آوردن مهربانی است؟ نکته بعدی یک سوال است: لطفا خودتان را در یک گوشه ای از یک خرابه فرض کنید که تعدادی سگ دور شما قرار گرفته اند و به شما اجازه خروج نمی دهند اما
می توانید از آب و غذای انها استفاده نمایید. خب چه احساسی دارید؟ دقیقا همان احساسی است که حیوان در منزل شما دارد. نکته بعدی در نحوه انتخاب حیوان است؟ هزاران گونه در دسترس حیوان وجود دارد اما چطور است که فقط سگ و گربه حیوان نیازمند محبت هستند؟ حتی حیوان هایی کم خطر مانند سنجاب و خرگوش و چیزهای دیگر هم در منزل نگهداری نمی شوند. در اینجا باید نقش رسانه را پررنگ دانست. نمایش تصاویر همراهی با سگ و گربه باعث ایجاد رفتار تقلیدی می شود و افراد دقیقا همان حیوان را تهیه میکنند. در کنار ان حتمالا برای مافیای پشت پرده هم بهتر است که روی دو سه گونه حیوان کار کند که بتواند تولید و فروش بهتری از محصولات داشته باشد. از همه جالبتر شعار حیوان دوستی است. جاییکه ما مثلا مرغ را می کشیم و او را به سگ می دهیم تا بخورد!! در اصل با توجه به سگ و گربه (البته توجه هم نیست و نوعی محروم کردن او از زندگی طبیعی اش است) از سایر حیوانات غفلت می کنیم. مساله بعدی نیز غفلت از روابط انسانی است. گونه انسان با خودش راحت تر زندگی می کند و اگر شخصی در تعامل با انسان های دیگر در اشکال است , در ابتدا باید ببیند که ایا خودش مبانی زندگی اجتماعی را رعایت می کند یا خیر؟ رفتارهای حیوانات هم که به نام وفاداری و مانند ان ثبت می شود در اصل واکنش غریزی یک حیوان است و نه اینکه او واقعا قدرت تجزیه و تحلیل را داشته باشد.بطور کلی به نظر می رشد یک مافیای اقتصادی و اجتماعی پشت پرده نگهداری حیوان خانگی وجود دارد وگرنه با هیچ منطقی نمی توان این مطلب را پذیرفت که نگهداری حیوان خانگی امری مبتنی بر محبت و دلسوزی و انسانیت است. شاید کمک به حیوان برای مدتی در شرایط زخم و شکستگی و بیماری اشکالی نداشته باشد اما اگر فکر می کنید؛ که نگهداری دایم حیوان یک امری توام با محبت و مهربانی است؛ به نظر می رسد کمی توجه بیشتر به واقعیات ضروری است.