زمانی که من و تو دقایق طولانی برای وصل شدن فیلتر شکن و در حالتی عجیب تر ؛ برای یک وصل شدن ساده به اینترنت زمان از دست می دهیم. وقتی یک حواله ساده پول به خارج ممکن نیست و زمانی که در مارپیچ اداری گرفتار می شویم و هیچکس هم پاسخگوی خطاهای مکرر سیستم دولتی نخواهد بودو هنگامی که وقت زیادی از زندگی را به شنیدن مکررات و غیر ضروریات سپری می کنیم, وقتی با پاسپورت ایرانی سفر به دردسری عظیم تبدیل شده است و هنگامیکه تورم جلوی هر گونه ریسکی را از ما می گیرد؛همزمان جوانی هم سن و سال جوان ایرانی از اینترنت ارزان تر و پر سرعت تر بهره می برد. سیستم اموزش اش بر پایه کلاس خصوصی و معلم کنکور و فروش سوال نیست؛ مسافرت برایش ساده است؛ حق انتخاب بیشتر دارد و کیفیت بهتری از همه چیز را حس می کند.در ظاهر ظلمی عمیق دیده نمی شود اما در باطن مسابقه ایست بین یک نفر خارجی در جاده مستقیم و راحت و فردی ایرانی که باید همان مسافت را در سربالایی سنگلاخ و سخت سپری کند. هر دو جوان به سبب انسان بودن؛ آرزوهایی مشابه دارند؛ موفقیت و آسایش و راحتی و مانند آن. اما مسیر پر از چیزهایی است که متفاوت از یگدیگر است. ما هزینه سنگین می کنیم برای هر گام و او مختصری انرژی صرف می کند برای برداشتن ان قدم. مساله اینجاست که ایرانی در هر گام باید انتظار بیشتر بکشد و هزینه کند و خارجی معقولانه به مسیر خود ادامه می دهد. این همان مساله ایست که در نهایت به عقب ماندگی و در نقطه مقابل پیشرفت جوامع منجر می گردد. نسل هایی که عوض می شوند هم معمولا این فاصله را بیشتر حس می کنند.