ویرگول
ورودثبت نام
مهدیه رضایی
مهدیه رضاییبرای آگاهی خودم و دیگران می خونم و می نویسم. seo specialist and web developer
مهدیه رضایی
مهدیه رضایی
خواندن ۳ دقیقه·۳ ماه پیش

کاش نشنیده بودم

هنوز گیج و منگ سرفه های ممتدم بودم و با هر دو دست سفت شکمم را چسبیده بودم که عنقریب با سرفه ی بعدی سفره میشد.

-آستین تو بده بالا، دست تو صاف بذار کنارت

با صدای پرستار بخش که کتاب دعایش را می بست و مشغول آماده کردن سروم من بود به خودم آمدم. وسط درگیری با دکمه ی آستینم نگاه سرسری ای به تنها هم اتاقی خودم که چند تخت آن طرف تر زیر سروم بود انداختم. تپل و با مزه، سبزه رو و چند سالی کوچکتر از من می زد. بی قرار می نمود و با دست آزادش مرتب قفل گوشی اش را باز میکرد و انتظارش به ثمر ننشسته صفحه ی گوشی خاموش میشد. طبق عادت از نگاه کردن به سوزنی که توی دستم فرو می رود امتناع کردم و صورتم را به طرف دیوار برگرداندم که صدای لطیف دخترک بلند شد:

-الو...محمد چرا جوابمو نمیدی؟ بگم غلط کردم راضی میشی؟ غلط کردم...شکر خوردم...قهر نکن. میام باهات، هر جا بگی میام. بخدا دست خودم نیس، استرس میگیرم وقتی بهش فکر میکنم فقط من یه دختر تو جمع دوستات تنها باشم...

نه، معلومه که نه عزیزم، میدونم تو مراقبمی

دل آشوبه گرفته بودم، دلم نمیخواست ادامه ی این مکالمه را بشنوم، اما توی اتاق سه در چهاری بودیم که مطمئنا آدم های بیرون اتاق هم صدای دخترک را واضحا می شنیدند. از طرفی جای سوزن روی دستم عجیب درد میکرد و دائم به خودم نهیب میزدم که تحمل کن...

باز گفت:

-بخدا اشتباه کردم...تو مگه نمیدونی من جونم بهت بسته ست؟ از دیروز که اونجوری ولم کردی رفتی حالم خرابه، ظهر داشتم واسه ستایش غذا میکشیدم یهو غش کردم و افتادم کف آشپزخونه، عمو و زن عموم آوردنم بیمارستان، زیر سرومم

نه...نه...بانک و که حتما میام، مدارکم و از دیروز گذاشتم توی کیفم

بعدش میای صحبت کنیم؟

سروم دخترک تمام شده بود، به تلاشی که پرستار برای بیرون کشیدن سوزن از دستش میکرد اهمیتی نمیداد و ملتمسانه از پسر تقاضای بخشش و چشم پوشی از خطای ناکرده اش را داشت.

-تو کجایی دختر؟ سوزن از توی رگت در اومده، دست تو ندیدی؟؟ درد نمیکنه؟

تشر پرستار توجهم را به دست علیلم برانگیخت که ورم دردناکی داشت و پرستار را بی درنگ دست به کار کرده بود.

همچنان که ساکت و خیره به دستم نگاه میکردم، تمام احساساتم مثل همیشه سر خورده بودند توی چشم هام. تلفن دخترک تمام شده بود و داشت توی آینه ی جیبی اش صحنه را پاکسازی میکرد. نم چشم هایش را که پاک میکرد، دست هایش آشکارا می لرزیدند و دل آدم را می لرزاندند. باز تلفنش به صدا در آمد:

-سلام، خوبی؟ آره نترس من خوبم، دارم میام خونه. ستایش، کسی که صدامو نمیشنوه؟ صبح ساعت ۷ لباساتو می پوشی به بهونه ی مدرسه می زنیم بیرون میریم مامان و ببینیم. حواست و جمع کن، بابا چیزی نفهمه ها...

به معنای تنهایی در جمع فکر کردم و به نقاب سرخوشی به صورت زدن در حالیکه جگرت از درون صدپاره شده و در سکوتی غمبار عبور دخترک از در اتاق را در حالیکه قطرات درشت اشک از روی صورتم توی لاله ی گوش هایم می چکید تماشا کردم...

اتاق
۰
۰
مهدیه رضایی
مهدیه رضایی
برای آگاهی خودم و دیگران می خونم و می نویسم. seo specialist and web developer
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید