
مکانیسم ماشه (Snapback) علیرغم اینکه ابتکاری از سوی ایران و شش قدرت جهانی برای تعهد طرفین به انجام اقداماتشان بود، حال اما خود وسیلهای جهت از بین بردن توافق و عدم انجام وظایف از سوی طرفین تبدیل شده. این نکته را نیز باید دانست که واژه (Snapback) در برجام وجود ندارد؛ آنچه در برجام آمده عنوان «سازوکار حل و فصل اختلافات» (Dispute Resolution Mechanism) است که سازوکاری ۶ مرحلهای است که در مواد ۳۶ و ۳۷ برجام بدین شکل آمده:
۱. ابتدا کمیسیون مشترک بین کشور ها تشکیل میگردد (۱۵ روزه)
۲. کمیسیونی متشکل از وزیران امورخارجه جهت حل و فصل موارد اختلاف تشکیل میگردد (۱۵ روزه)
۳. هیات مشورتی متشکل از سه عضو (یکی از سوی هر یک از طرفین درگیر و طرف سوم مستقل) مدت زمان این کمیسیون ۵ روز است.
۴. چنانچه موضوع مرتفع نگردید کمیسیون مشترک در کمتر از ۵ روز نظر هیات مشورتی را با هدف فیصله موضوع بررسی خواهد کرد
۵. چنانچه طرف شاکی معتقد باشد موضوع مصداق «عدم پایبندی اساسی» است، میتواند موضوع را به شورای امنیت ابلاغ نماید.
۶. شورای امنیت نیز ۳۰ روز از تاریخ ابلاغ زمان دارد تا قطعنامهای مبنی بر تداوم لغو تحریمها به تصویب نرساند، تمامی تحریم ها به صورت خودکار فعال خواهند شد.
همچنین ایران نیز طبق ماده ۳۷ برجام بیان داشته، چنانچه تحریمها جزئا یا کلاً مجدد اعمال شوند ایران این امر را به منزله زمینهای برای توقف کلی یا جزئی تعهدات خود طبق برجام قلمداد خواهد کرد.
تحریم هایی که در صورت شکست برجام بازخواهد بر علیه ایران اعمال خواهند شد شامل
۱ .تحریم تسلیحاتی از هر نوع
۲. محدودیت در همکاریهای موشکی و پهپادی در هر سطح
۳. ممنوعیت در تبادل فناوری هستهای به هر نحو
۴. تحریم افراد و سازمانهای درگیر در برنامههای هستهای و موشکی
۵. تمامی اشخاص، شرکتها و نهادهایی که در گذشته در لیست سیاه سازمان ملل متحد (قطعنامه۱۹۲۹) بودند
۶. برخی از بانکها، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و تمامی صنایع دفاعی ایران.
در مجموع میتوان گفت در صورت بازگشت تحریمهای سازمان ملل که در قطعنامههای ۱۶۹۶ (۲۰۰۶)، ۱۷۳۷ (۲۰۰۶)، ۱۷۴۷ (۲۰۰۷)، ۱۸۰۳ (۲۰۰۸)، ۱۸۳۵ (۲۰۰۸) و ۱۹۲۹ (۲۰۱۰) آمده ایران مجدداً ذیل فصل هفتم منشور ملل متحد خواهد رفت که در این صورت هم امکان صدور قطعنامههای جدید بر علیه ایران وجود خواهد داشت(ماده ۴۱) و هم اجازه عملیات نظامی در صورت ناکافی بودن تحریمها (ماده ۴۲) داده خواهد شد.