ویرگول
ورودثبت نام
rezaeea736000
rezaeea736000
rezaeea736000
rezaeea736000
خواندن ۱ دقیقه·۲ ماه پیش

بخت خوابیده

بوسه میزد بر لبم اما چه بی احساس بود

روی لبهای تَرش، شاید پر از وسواس بود

خواستم دل را به موی دلکشش بندم ولی

دست بردم در سر زلفش، چه گویم؟ تاس بود

گونه هایش چون هلویی خوش رس و خوش آب و رنگ

رنگ چشمانش شبیه باغی از گیلاس بود

گفتم آغوشش کنم صد تیغ بر جانم نشست

خار مژگانش به آغوش و بغل حساس بود

ابروانش را نوازش کردم و زخمی شدم

جنس ابرویش پر از تیزی و خصم داس بود

محض بیداری بختم،تکیه بر عشقش زدم

مهر او هم گرم یک خواب پر از خرناس بود

قامتش چون سرو، سقف آسمان را می شکافت

حسن و مهر و جلوه ی او خارج از مقیاس بود

پلک‌هایش که نشان از چشمهٔ احساس داشت

مثل گلبرگی پر از عطر هزاران یاس بود

زاهد منبر نشین چندی میان ما نبود

غافل از آنکه نگار ما همین نسناس بود

فکر آن را هم نمی کردم که در رخت پری

شیخ ما با کل اهل شهر،گرمِ لاس بود

علی اصغررضایی مقدم

۰
۰
rezaeea736000
rezaeea736000
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید