
دو روز نه، دو روز و چهار ساعته که زنگ نزده. اولش که دیدمش هیچ احساسی نداشتم، یه دفعه ته دلم خالی نشد، دستم عرق نکرد، احساس نکردم قبلا دیدمش، اصلا یادم نیست دیدمش یا نه؟! فقط میدونم دوستش داشتم. از بچگی عادت داشتم بشینم پشت پنجره و به بچه هایی که تو کوچه بازی میکنن خیره بشم. همیشه اونور پنجره واسم یه دنیای دیگه بود. رفتم رو به روی پنجره، بچه ها فوتبال بازی میکردن. دو هفته نه،دو هفته و چهار روزه که از دعوامون میگذره. چرا دعوا کردیم؟ یادم نیست. فکر کنم سر زنگ گوشیم بود، یا شایدم سر میزی که نششتیم... از بچگی حافظهم خوب نبود، تو درسهای حفظی ضعیف بودم. ولی استدلالم خوب بود. از هندسه خوشم میومد، انشا رو دوست داشتم. به شعرام نگاه کردم، دو ماه نه، دو ماه و چهار هفته از آخرین شعری که گفتم میگذره. میدونستم خوشش میاد. همیشه خوشش میومد. همیشه شعرامو واسه دوستاش میخوند.از بچگی، نه از بچگی شعرم خوب نبود. هیچوقت خوب نبود. ولی اون فکر میکرد هست، میگفت شعراتو بده چاپ کنن. میگفت من سهراب دومم. ولی هیچکس غیر از اون اینطوری فکر نمیکرد. همه میگفتن شعرات بدرد نخوره. شاید میخواست دلخوشم کنه، ولی نه، واقعا خوشش میومد. به عکسش نگاه کردم. دوسال نه، دو سال و چهار ماهه که از آشناییمون میگذره. اولین قرارمونو یادم نیست، ولی میدونم خیلی خوش گذشت. خیلی وقت بود با کسی بیرون نرفته بودم. وقتی اومد حالم عوض شد. خیلی فرق کرده بود. خیلی آرایش کرده بود، اونجوری دوستش نداشتم. بهش گفتم همونطوری که بود، مثل روز اول، قشنگتر بود. دیگه هیچوقت آرایش نکرد. پتو رو کشیدم روی خودم. ساعت یازده و نیم بود. امشبم زنگ نزد. باید زود بخوابم. باید صبح زود بیدار بشم. شاید فردا زنگ بزنه.