ویرگول
ورودثبت نام
رضا خسروی
رضا خسرویتوسعه‌دهنده فول‌استک | سازنده ORBIT — پلتفرم خبری دوزبانه (فارسی/انگلیسی) با Next.js و Supabase
رضا خسروی
رضا خسروی
خواندن ۶ دقیقه·۵ روز پیش

سایت وردپرسی‌ات از بیرون چی لو می‌ده؟ یه اسکنر با Go ساختم تا بفهمم

چند هفته‌ست دارم سایت‌ها رو از چشم یه مهاجم نگاه می‌کنم. مقاله‌ی قبلی‌م درباره‌ی ورود با شماره تلفن بود؛ قبل‌ترش هم درباره‌ی سایتی نوشته بودم که ارزون خریده شده بود و هک شده بود. هر بار که یه سایت رو بررسی می‌کردم، یه چیز تکراری می‌دیدم: همون چند تا اشتباهِ همیشگی. فایلِ جامونده، نسخه‌ی قدیمی، تنظیمی که هیچ‌وقت عوض نشده.

یه جایی با خودم گفتم: به‌جای اینکه هر بار این‌ها رو دستی چک کنم، چرا یه ابزار کوچیک ننویسم که خودش چک‌شون کنه؟

همین شد که wpguard رو ساختم. یه برنامه‌ی خطِ فرمان به زبان Go — اولین پروژه‌ی Go من — که یه سایتِ وردپرسی رو از بیرون نگاه می‌کنه و ۱۷ تا ایرادِ امنیتیِ رایج رو پیدا می‌کنه. فقط با کتابخونه‌ی استانداردِ Go نوشته شده؛ هیچ وابستگیِ خارجی نداره.

passive یعنی چی؟

مهم‌ترین چیزی که باید درباره‌ی این ابزار بدونی: passiveـه. یعنی لاگین نمی‌کنه، هیچ فرمی رو پر نمی‌کنه، هیچ چیزی رو روی سایت تغییر نمی‌ده و هیچ حمله‌ای انجام نمی‌ده. فقط همون چیزی رو می‌خونه که سایت همین حالا به هر بازدیدکننده‌ی عادی هم نشون می‌ده — صفحه‌ی اصلی، هدرها، چند فایلِ معروف، جوابِ چند آدرسِ مشخص.

تفاوتش با یه بازدیدکننده‌ی عادی فقط اینه که می‌دونه کجاها رو نگاه کنه و چی رو ایراد حساب کنه.

و یه قانون که از روز اول برای خودم گذاشتم: فقط سایتی رو اسکن می‌کنم که مالِ خودمه یا اجازه‌ی کتبیِ صاحبش رو دارم. همین چک‌های به‌ظاهر بی‌ضرر هم روی سایتِ غریبه‌ها، بدون اجازه، کار درستی نیست.

۱۷ تا چک، ولی واقعاً چی پیدا می‌کنن؟

بذار راحت بگم: بیشترِ این چک‌ها چیزهای خیلی ساده‌ای رو پیدا می‌کنن. همین سادگی‌شون ترسناکه.

لو رفتنِ نسخه

وردپرس خیلی جاها نسخه‌ش رو لو می‌ده: تگِ generator توی صفحه‌ی اصلی، فایلِ readme.html، تگِ generatorِ فیدِ RSS، و حتی پارامترِ ?ver= روی فایل‌های هسته. نسخه یعنی نقشه‌ی راهِ مهاجم؛ وقتی بدونه سایتت وردپرسِ ۶.۸.۱ـه، می‌دونه دقیقاً دنبالِ چه آسیب‌پذیری‌هایی بگرده.

نسخه‌ی قدیمی یا ناامن

اگه نسخه پیدا بشه، اسکنر وضعیتش رو از API رسمیِ wordpress.org می‌پرسه. اگه نسخه insecure باشه، یعنی مشکلاتِ امنیتیِ شناخته‌شده داره و باید فوری آپدیت بشه. اگه API در دسترس نباشه، چک ساکت رد می‌شه — نبودِ اینترنت نباید باعثِ گزارشِ اشتباه بشه.

فایل‌های حساسِ در دسترسِ عموم

بدترین چیزی که یه اسکن می‌تونه پیدا کنه، همین‌جاست: بکاپ‌های wp-config.php (با پسوندهای .bak و .old و .txt و حتی فایلِ swapِ ادیتور)، پوشه‌ی .git، فایلِ .env، و دامپ‌های دیتابیس با پسوندِ .sql. هر کدوم از این‌ها اگه واقعاً قابلِ دانلود باشن، یعنی رمزِ دیتابیس یا کلِ دیتابیس لو رفته.

یه درسِ مهم این‌جا بود: اولش هر جوابِ ۲۰۰ای رو «فایل لو رفته» حساب می‌کردم. بعد فهمیدم خیلی از سایت‌ها صفحه‌ی 404 رو هم با کدِ ۲۰۰ برمی‌گردونن — چیزی که بهش می‌گن soft 404. پس برای هر فایل، علاوه بر کدِ ۲۰۰، یه نشونه‌ی محتوایی هم لازم کردم؛ مثلاً فایلِ wp-config فقط وقتی گزارش می‌شه که واقعاً DB_NAME توش باشه. حتی یه wp-config.php که ۲۰۰ بده ولی بدنه‌ش خالی باشه (یعنی PHP اجراش کرده و چیزی چاپ نکرده) گزارش نمی‌شه. ابزارِ امنیتی که false positive بده، بدتر از نداشتنِ ابزاره.

ویزاردهای نصبِ جامونده

اگه صفحه‌ی install.php فرمِ نصب رو نشون بده، یعنی وردپرس نصب نشده ولی فایلِ تنظیمات سر جاشه — و هر کسی می‌تونه نصب رو کامل کنه و اکانتِ مدیر بسازه. همین‌طور setup-config.php که فرمِ تنظیماتِ دیتابیس رو نشون می‌ده. روی سایتِ نصب‌شده، این صفحه‌ها «قبلاً نصب شده» نشون می‌دن، پس دیده‌شدنِ فرم یعنی یه جای کار خیلی خرابه.

لو رفتنِ نامِ کاربری

آدرسِ ?author=1 معمولاً به صفحه‌ی نویسنده ریدایرکت می‌کنه و اسمِ کاربری رو لو می‌ده. اگه اون اسم admin باشه، شدتِ گزارش بالاتر می‌ره، چون اولین اسمیه که هر حمله‌ی brute-force امتحان می‌کنه. لیستِ کاربرهای REST API هم همین مشکل رو داره.

هدرها، کوکی‌ها و اطلاعاتِ سرور

هدرهای امنیتیِ گمشده (HSTS، CSP، X-Frame-Options و بقیه)، کوکی‌های بدونِ فلگ‌های Secure و HttpOnly و SameSite، و هدرِ Server که نسخه‌ی نرم‌افزار رو لو می‌ده. هیچ‌کدوم به‌تنهایی فاجعه نیستن، ولی کنار هم یه تصویرِ کامل از سایت به مهاجم می‌دن. برای HSTS حتی مقدارِ هدر هم چک می‌شه؛ max-ageِ خیلی کوتاه یا نبودنِ includeSubDomains هم گزارش می‌شه.

TLS — و یه باگ توی خودِ اسکنر

این بخش یه داستانِ جالب داره. اولش چکِ TLS با تنظیماتِ پیش‌فرضِ Go کار می‌کرد. Go به‌صورتِ پیش‌فرض فقط TLS 1.2 به بالا و فقط cipherهای امن رو پیشنهاد می‌ده. یعنی اگه سرور فقط TLS 1.1 بلد بود، handshake از طرفِ خودِ من رد می‌شد و من فقط «اتصال برقرار نشد» می‌دیدم — هیچ‌وقت نمی‌فهمیدم که سرور واقعاً TLS 1.1 رو قبول می‌کنه. چکِ «نسخه‌ی ضعیفِ TLS» عملاً مرده بود.

راهِ حل این بود که dialِ بازرسی رو عمداً permissive کنم: نسخه‌های قدیمی و cipherهای ضعیف رو هم پیشنهاد بده، تا سرور هر چی بلده رو انتخاب کنه و من ببینمش. حالا اگه سرور 3DES یا RC4 رو قبول کنه، یا سرتش کلیدِ RSA زیرِ ۲۰۴۸ بیت داشته باشه، گزارش می‌شه. درسش این بود: ابزاری که با تنظیماتِ امن تست می‌کنه، نمی‌تونه ناامنی رو ببینه.

پلاگین‌ها و قالب‌ها

اسمِ پلاگین‌ها و قالب‌ها از URLهای فایل‌های CSS و JS صفحه‌ی اصلی درمیاد، و نسخه‌شون از readme.txt و style.css خونده می‌شه. اگه اون فایل‌ها در دسترس نباشن، نسخه از پارامترِ ?ver= روی خودِ فایل‌ها خونده می‌شه. دانستنِ اسمِ پلاگین به‌تنهایی ایراد نیست، ولی برای پیگیریِ آپدیت و گزارشِ مشتری مهمه.

بقیه‌ی چک‌ها

فعال بودنِ XML-RPC، لیست شدنِ دایرکتوری‌ها، در دسترس بودنِ صفحه‌ی ورود و ایندکسِ REST API، باز بودنِ ثبت‌نامِ کاربر، متدِ TRACE و متدهای خطرناکِ PUT و DELETE و PATCH، و اشاره‌ی robots.txt به مسیرهای وردپرس.

روی سایتِ تستی چی پیدا کرد؟

برای اینکه مطمئن بشم اسکنر واقعاً کار می‌کنه، دو تا سایتِ ساختگی ساختم: یکی عمداً پرایراد، یکی تمیز. سایتِ پرایراد ۳۹ تا finding داد — ۳ تا CRITICAL، ۷ تا HIGH، ۵ تا MEDIUM — و هر ۱۷ چک چیزی پیدا کردن. سایتِ تمیز دقیقاً یه دونه finding داد: اینکه روی HTTP ساده‌ست.

۲۱ تا تستِ خودکار هم داره که هر بار با go test اجرا می‌شن، از جمله تستِ TLS با سرتِ ضعیف و سرورِ فقط TLS 1.1. چون چک‌ها موازی اجرا می‌شن، تست‌ها با race detector هم اجرا می‌شن.

چی رو نمی‌بینه؟ (صادقانه)

wpguard فقط چیزی رو می‌بینه که سایت عمومی نشون می‌ده. پشتِ لاگینِ وردپرس نمی‌ره، پس آسیب‌پذیری‌های داخلِ پنلِ مدیریت رو نمی‌بینه. نسخه رو فقط وقتی تشخیص می‌ده که سایت خودش لو داده باشه. شدتِ گزارش‌ها بر اساسِ بهترین‌پراکتیس‌هاست، نه CVSS دقیق؛ یه finding با شدتِ HIGH یعنی «حتماً بررسی کن»، نه «حتماً هک می‌شه». و هیچ exploitای اجرا نمی‌کنه؛ اینکه یه فایلِ پیدا‌شده واقعاً قابلِ سوءاستفاده‌ست یا نه، قضاوتِ آدمه.

اگه خواستی امتحانش کنی

یه دستور کافیه:

./wpguard -url https://example.com

خروجیِ JSON با -json، گزارشِ HTML آماده‌ی فرستادن به مشتری با -html، اسکنِ چند سایت با -list، و برای سایت‌های تستیِ پشتِ basic auth هم فلگِ -auth هست. کدِ خروجش هم طوری طراحی شده که توی اسکریپت و CI بشه به‌عنوانِ گیت ازش استفاده کرد: اگه چیزی در حدِ Medium یا بدتر پیدا بشه، با کدِ ۱ تموم می‌شه.

قدم‌های بعدی چیه؟

مقایسه‌ی نسخه‌ی پلاگین‌ها با دیتابیسِ آسیب‌پذیری‌های شناخته‌شده، خروجیِ Markdown، چکِ wp-cron.php، و اسکنِ دوره‌ای که فقط تفاوت با دفعه‌ی قبل رو گزارش بده. اگه ایده‌ای داری یا چیزی رو توی سایتِ خودت پیدا کردی که این ابزار ندید، توی کامنت‌ها بگو.

حرفِ آخر

بیشترِ هک‌های وردپرس کارِ نابغه‌ها نیست. فایلِ جامونده‌ست، نسخه‌ی قدیمی‌ست، تنظیمی‌ست که هیچ‌وقت عوض نشده. همین چیزهای ساده‌ان که سایت‌ها رو زمین می‌زنن — و همین چیزهای ساده‌ان که با یه چکِ چندثانیه‌ای پیدا می‌شن.

اگه سایتِ وردپرسی داری، امروز یه نگاهِ از بیرون بهش بنداز. شاید چیزی لو می‌ده که خبر نداری.

وردپرسامنیت سایتزبان goامنیت وبwordpress
۰
۰
رضا خسروی
رضا خسروی
توسعه‌دهنده فول‌استک | سازنده ORBIT — پلتفرم خبری دوزبانه (فارسی/انگلیسی) با Next.js و Supabase
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید