
آقای تازه داماد که اتفاقا دانشجوی فلسفه بود، قرار شد برای تعطیلات نوروز بره ویلای پدرزن
در شمال. البته به اتفاق عروس خانم.
اونجا که رسیدن، بعد از ناهار پریدن تو استخر.
بعد از شلنگ تخته انداختنهای فراوان، داماد نیمچه فیلسوف خواست اظهار وجودی بکنه،
گفت: "در یک استخر فقط یک بار میشه شنا کرد"
منظورش این بود که انسان و آب، مدام در حال تغییر و تحولند .
طفلی نمی دونست که با این حرفش، حکم فلاکت خودش رو امضا کرده.
اولا : تا آخر عید، دیگه نتونست از استخر استفاده کنه، وگرنه خودش ضایع میشد.
ثانیا: هر روز مادرزنش جلوش غذای مونده میگذاشت.
حق اعتراض هم نداشت.
چون غذا مرتب در حال تغییر بود و اصلا کهنه نمیشد.
ثالثا: زنش هر روز میرفت هایپر مارکت، حسابی هایپر میشد و یک خروار خرید میکرد.
هرچی خودش رو جر میداد که "بابا دیروز کلی خرید کردی."
زنه میگفت:"دیروزی که من نبودم."
رابعا: روز آخر عید پدرزن جان که بسیار اهل شوخی خرکی بوده و قبلش هم یحتمل چیزی
استعمال نموده بود، لگدی محکم حواله بخش پربارش شکم داماد نمود.
بطوریکه طرف تا یکماه همینطوری آویزون بود. آویزون بیمارستان و دکترا.
وقتی هم که از حکمت این کار سوال کرد، پاسخ فیلسوف پدرزن این بود: "من نبودم!"
برای مطالعه سایر نوشتهها، میتوانید به وبلاگم مراجعه بفرمایید.