
اگر با این جمله مورد خطاب قرار گرفتید ، به عقب برنگردید ، بلکه سریعا فرار به جلو نموده و تا نفس دارید بدوید .
برای اطمینان چند تا خط مترو هم عوض کنید و در ایستگاه آخر از دستفروشان جورابی چیزی خریده و آنرا در جهت تغییر چهره بر سر خود بکشید . چند روز بعد را نیز به بهانه الودگی هوا در منزل بمانید . ضرر ندارد .
این جمله کلیدی ، وقتی به کار می رود ، که عزیزی شما را طعمه لذیذی یافته و می خواهد جیبتان را خالی کند .
چراکه :
البته عکس العمل شما ، بستگی به این دارد که چه کسی شما را مورد خطاب قرار دهد .
اگر شما تازه همسرتان را عقد نموده اید و برادر خانمتان این درخواست را دارد ، راه فراری ندارید .
کافی است پرداخت نکنید ، تا این عزیز از فردا همه جا همچو سایه ، در کنارتان باشد و جمع دو نفره را حسابی
سه نفره کند . تازه ممکن است انگل ها ، سرخر ها و مهمان های نا خوانده دیگری هم اضافه شوند .
بنابراین ، با یک محاسبه ساده سرانگشتی ، متوجه می شوید که صد تومان ارزش لطمات مادی و بخصوص معنوی آتی را ندارد .
در این گونه موارد ، بهتر است برای عوض کردن فضا همواره چند جوک با نمک در آستین داشته باشید .
شاید طرف اصلا صد تومن رو یادش بره .
خاطره هم بد نیست . فقط دقت کنید خاطرا تتون در خصوص خواستگاریهای قبلی و یا دوستیهای سابق نباشه. چراکه در اینصورت تعرفه حق السکوت رو هم باید به صد تومن اضافه کنید ، تا آخر عمر.
اگر خاطره هم بلد نیستین ، اقلا چند تا سرفه پیرمردی بکنید و در همان حال طلب جرعه ای آب کنید .
طرف اگر اندک شرافتی در وجودش باشه براتون آب میاره و داستان برای اونشب فراموش می شه .
در صورتیکه عرضه سرفه کردن هم ندارید ، واقعا نمی دونم چرا بهتون زن دادن . یعنی چی فکر کردن ؟؟!
برای مشاهده سایر نوشته های من ، می توانید به وبلاگم مراجعه فرمایید .