
جادههای شمال محال یادم بره. اون همه عشق و حال ...
البته دانشمندان ثابت کردن که هیچ امر مطلقا محالی وجود نداره و همه چیز امکانپذیره.
اما به نظر من جادههای شمال، مثال نقضی است بر نظریه دانشمندان.
چون بحث شمال و متل قو و عشق و حال بعدش، توی ژن مردم ما فرو رفته و ممکنه
اسم خودمون رو فراموش کنیم، اما رویای جاده رو همواره در دل داریم و از هر فرصتی
برای پناه بردن به اون، استفاده میکنیم.
حالا میخواد عید باشه، عزا باشه، آلودگی هوا باشه، تصادف شهاب سنگ با زمین باشه.
خیلی فرق نمیکنه.
در آخرین شاهکار از این دست، مسئولین بهداشتی، مدارس رو بعلت کرونا تعطیل نموده و
به همه عاجزانه التماس کردن تا در منازل مانده و کمی با خود قرنطینهگی، سر به جیب مراقبت
فرو برده و در بحر مکاشفت مستغرق گردند.
مردم حرف گوش کن ما هم فرصت رو غنیمت شمرده و در گروههایی چند ده نفره،
کرونا رو به زیپ شلوارشون حواله داده و زدن به دل جاده شمال.
جایی که خودش بیشترین تعداد مبتلایان به کرونا رو داره و بهعبارتی خانه دوم کرونا
محسوب میشه.
البته برای حفظ ظاهر هم شده، تعدادی ماسک دست ساز پاره پوره نصب کردن که مثلا
ما حواسمون هست. الکل هم که همیشه تو بار و بندیل سفر شمال پیدا میشه.
میگن برای روشنایی استفاده میشه، چون اونجا خاموشی زیاده.
اگه نباشه، جوجهکباب رو چجوری میخوای بخوری؟ تو تاریکی که حال نمیده.
ویروس کرونا که شاهد این صحنهها بوده، رسما قاطی کرده و میخواد به زودی به چین برگرده
تا سر به بیابان سین کیانگ گذاشته و شنهای روان کاشغر رو، از زور عصبانیت، گاز بگیره.
بعدشم بیست بار پابرهنه دور دیوار چین بگرده و به جد و آبادش لعنت بفرسته تا کمی
اعصابش آروم بگیره.
برای مطالعه سایر نوشتههای من، می توانید به آدرس وبلاگ، مراجعه فرمایید.