
یک روز صبح معشوق از عاشق خود پرسید:”فلانی من را بیشتر دوست داری یا خودت را ؟
فقط جان مادرت راستش را بگو و پیچ نده.”
عاشق لختی تامل کرد و گفت:”من چنان در تو حل شدهام، مثل سرکه در انگبین.
از من تنها نامی باقی مانده. مانند خاکی شدم که آفتاب از آن لعل میسازد.”
معشوق گفت:” باز یک سوال ساده پرسیدم. این خزعبلات چیست که میبافی؟
مگر اینجا ورکشاپ فلسفه پیشرفته است؟
آنجا هم که پخی نشدی و یک ترم مشروط گشتی و دست آخر ،
با شستن موکب این استاد و ابتیاع قند و شکر آن یکی از تعاونی دانشگاه و
کول گرفتن گونی برنج و سبد کالای آن دیگری، مدرک دو زاری خود را ستاندی .
خاک بر سر خودت و نامت! اگر چون بعضیها، اندک ژن خوبی داشتی، برایم
ماشین شاسی و لعل ممدلی جواهری فراهم مینمودی.
حال که اینطوری شد، چنان در آفتابهات سرکه اسیدی بریزم که انگبین وجودت، بیاید جلوی
چشمت و از زور سوزش، کاسه مستراح را گاز بگیری.
حال کمی صبر بنما ای خواجه !
برای مطالعه سایر نوشتههای من، میتوانید به وبلاگ اینجانب مراجعه فرمایید.