
الهی صاحب این شعر جز جیگر نزنه! اصلا همه مشکلات مملکت از همین بیت مرموز شروع شده.
البته اون شعرگوی بینوا، نیتش خیر بوده. میخواسته بگه مودب بودن الکی نیست و به هر خوشتیپ زبون باز
بیپدرمادری ( پسر همسایه بالایی ما )، مودب نمیگن.
بعدش برای اینکه قافیه جور در بیاد ، بحث آب و مرکب رو پیش کشیده.
بهرحال ملت در طول تاریخ پر افتخارمون، با مصرع اول اصلا حال نکردن.
برعکس مصرع دوم عجیب جیگرشون رو جلا داد، مثل یخ در بهشت آلوورا، وسط مرداد ماه.
از اون به بعد با تقلید از مرکب، ملت سعی کردند تا تو همه چیز آبکنن.
توی شیر، توی دوغ، توی آب شفتالو، توی شربت سفالکسین!
البته تو بعضی چیزها نمیشد آب کرد. مثل کباب کوبیده. خوب این مشکل بزرگی بود که فقط میتونست با خلاقیت و هنر ایرانی حل و فصل بشه.
در نهایت بعد از جلسات کارشناسی و همفکری فراوان، مقرر شد نون خشک و جوش شیرین و آشغال گوشت رو به جای آب استفاده نموده و محصول نهایی رو در جوارح مشتری بدبخت فرو کنند.
بعدش صدای کارمندها در اومد که آقا پس ما چی؟ اینبار راه حل خیلی گلابی بود .
قرار شد اونها هم تو ساعات کاری و اضافه کاری و ماموریت، تکنیک اغراق رو به کار ببرن و
یک ساعت 40 ساعت کنند.
بعضی از کارمندها، مثل کارمندهای بانک که همیشه تو تیررس مشتری بودن
(عین ماهی زنده، تو استخر تره بار) حقشون این وسط ضایع میشد.
اونها اگه یک دقیقه دست از جنب و جوش بردارن، ممکنه با عربده یک مشتری عصبانی مواجه بشن.
قرار شد اونها هم تو وثایق مشتریان آب کنند و امکان اخذ وامهای بالا رو فراهم نمایند.
درنهایت نوبت به کاندیداهای مجلس رسید که این عزیزان هم با آب بستن به وعده وعیدها
در ایام انتخابات، این سنت حسنه ایرانی رو به زیباترین وجه ممکن، زنده نگه داشتند.
برای مشاهده سایر نوشتههای من، لطفا به آدرس وبلاگ اینجانب مراجعه فرمایید.