از یادت که میروم دستهایت بوی گل هرگز فراموش نکن را میگیرد. همان گلهای بیرنگ و سادهای که در انتهای راهرو خاطراتمان قرار دارند، همانهایی که میلی به دیدنشان نداری، همانهایی که چشمان سیاهت حتی نگاهی به انها نمیاندازد. گلهایی که با هر دوستت دارمت جان میگرفتند و رشد میکردند و دیده میشدند و الان برای لحظه ای دیدهشدن له له میزنند. از یادت که میروم هر روز هزار سال میگذرد و هر لحظهاش دلتنگ میشوم.