اخوان ثالث جایی در مجموعه آخر شاهنامه میگوید: « میخواهم فغانی برکشم و باز میبینم صدایم کوتاه است.»
روزهای من اینگونه میگذرند؛ که میخواهم حرفی بزنم اما نمیتوانم، کاری بکنم که نمیتوانم و چیزهایی را بفهمم که نمیتوانم.
شده ام شبیه کودکی دبستانی که هرچقدر تلاش کند نمیتواند فرق بین انتگرال و مشتق را بفهمد. انگار که این حرفها، کارها و چیزها برای امروز من نیستند؛ برای اینده ای هستند که مشخص نیست کی میرسد و من امروز و الان اشتیاق به انها دارم.
شنیده ای قصه ی یوسف نبی را؟ که پدرش بوی پیرهن او را در مصر شنید اما صدایش را در ته چاه نه. من شده ام یوسفی که هرچه فریاد میزند کسی ... تو، صدایش را نمیشنوی و شاید زمانی بشنوی که دیگر دیر شده باشد؛ حداقل برای من.
کاش به من بگویی که صدایم را میشنوی، که صدایم کوتاه نیست.