ویرگول
ورودثبت نام
رضا
رضامقداری دلتنگ, بسیاری امیدوار.
رضا
رضا
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

شاید این بار آخر باشد.

برایت نوشته بودم که شاید این بار آخر باشد. اول نوشته‌ام بود. چندباری که متن را خواندم همه چیزش برایم جور بود جز همین کلمات. اینها ناجور بودند. اینها در جایی غلط بودند. گویی انگار  من نه نوستراداموس که عیسی ناصری هستم و از آینده ای خبر میدهم که حتما رخ خواهد داد و بخاطر این گفته باید مجازات شوم. مجازات عیسی برعهده رومیان بود و مجازات من را خودم برعهده گرفته بودم. و در این میان هیچ کسی، هیچ صدایی از اسمانها به گوش من نرسید که ای ابن آدم تو از آینده چه میدانی که چنین گزاف حرف میزنی. حتی اگر صدایی می‌آمد من چه میکردم؟ احتمالا اولش کمی تعجب و بعد قطعا از خاطر میبردم.

تو اما فرق داشتی. شبیه من و دیگران بودی و هیچ شباهتی به ما نداشتی. همین که گفتم شاید بار آخر باشد به اغوشم کشیدی، با کلماتت به اغوشم کشیدی. که تو می‌دانستی هیچ وردی اثر نخواهد کرد مگر زمانی که عینا ادا شود. متنفر بودی از خداحافظی و نفرت بیشتری داشتی از عجله داشتن. تو دانای کل دنیای من بودی. چشم من بودی، صدای من بودی، تمام وجود من بودی. 


نامهدست نوشتهدلنوشته
۰
۰
رضا
رضا
مقداری دلتنگ, بسیاری امیدوار.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید