ساعت شکست و زمان بر زمین جاری شد. و تو از گوشه قاب عکس وارد نشیمن شدی. کنار پنجره ایستادی به ارامی به اسمان خیره شدی. قطره ای اشک بر روی گونه هایت جاری شد. و من در تمام این لحظات به تو نگاه میکردم. نگاهت میکردم که نگاهم کنی اما به ناگاه گویا بودی اما نبودی. انگار زمان دوباره اسیر ساعت شده باشد و تو بازگشته باشی به جاییکه بودی. در خاطرات و گذشته و دل من.
همیشه دلتنگت؛ رضا