داستایوفسکی در نامه‌ای نوشته است: «صدای دلنشینت هنوز در گوشم هست وقتی در پاسخ به سؤال کودکانه‌ام که پرسیده بودم: چگونه این همه داستان بلدی؟ گفتی: چگونه ممکن است زنده باشیم و داستانی برای تعریف کردن نداشته باشیم؟»
سرگردان شده‌ام که داستان‌هایم را برای چه کسی تعریف کنم. گیجم، منگم، دلتنگم. اما می‌دانم همچون کودکی که از مادر خویش دور افتاده است داستان‌های من نیز سرانجام مقصد به خانه حقیقی خود می‌رسانند، به گوش‌های تو.
