ویرگول
ورودثبت نام
رضا
رضامقداری دلتنگ, بسیاری امیدوار.
رضا
رضا
خواندن ۱ دقیقه·۷ سال پیش

تو وطن منی.

این روزها که به اطرافم، به وطنم، نگاه می‌کنم می‌بینم که انگار هیچ چیزی عوض نشده است؛ نه تو در عصری دلگیر به من گفتی خداحافظ، نه من شبی اغشته از حس و غم تمام خاطراتمان را پاک کردم و نه چایی روی میزم و کنار عکست سرد شد. این روزها درست شده‌ام شبیه همین روزها، سرکشم، پر از هیجانم و دلتنگم و تو نمیدانی که من چقدر دلتنگم.

این روزها به هرچیز که نگاه می کنم ادمی، دوستی یا اشنایی سریعا می اید و می گوید ببین چه ها شده؟ میبینی شرایط را؟ و من واقعا نمیدانم که باید چه بگویم. باید بگویم که چون شرایط وطنم این است من هم باید شرحه شرحه پر از سیاست شوم؟ حق ندارم دلتنگ کسی باشم که دلم را در اغوشش به امانت گذاشتم؟

صبر هم درس همین روزهای من است، همین روزهایی که وطنم در اتش خشم میسوزد و من میدانم که همه باید صبر کنیم تا دود هیاهو فرو کاهد.

این روزها صدای کسی که باعث میشود به این دنیا وصل باشم را نمی شنوم. و وقتی هم که می شنوم از خودم متنفر می شوم، از خودم و از اداب نادانیم. از اینکه می دانم باید قشنگ ترین حرف هایی که بلدم را به او بزنم و نمی زنم. از اینکه می دانم دلم برایش هزار تکه شده است و نباید بروزش بدهم. از اینکه هر بار به او فکر میکنم دلم به هم میپیچد و او میفهمد. از اینکه فقط یک بار به دنیا امده ام و این همه غروب را تحمل کرده ام.

یک بار برایت نوشته بودم که تو همان وطنی هستی که من حاضرم برایت اغشته به خون بر زمین افتم. والله قسم که هنوز همان وطن پرستم و هنوزم وطنم تویی. و تو از همه بهتر میدانی که وطن من پاره تن من است. جان ناقابلم قربانت شود، دلم برایت تنگ است؛ همین.

جان فدایت، رضا.

نامهدلنوشتهوطن
۹
۲
رضا
رضا
مقداری دلتنگ, بسیاری امیدوار.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید