نورولوژی رشته من نیست. رشته ای نیست که من در ان خوشحال باشم. بیمارهایت هیچوقت به معنی واقعی خوب نمیشوند و تو صرفا میتوانی کمی از مشکلاتشان را کم بکنی، شاید هم نتوانی. ۱
امروز داشتم فصل سردرد ها رو میخوندم. هر سردرد یک ویژگی خاص دارد که با ان متمایز میشود. البته یک اما ی بزرگ وجود دارد، اما اگر ان علامت بروز پیدا کند. میتوانی مدت ها سردردی ناشی از استروک داشته باشی اما بخاطر نبود علائمش تشخیص دقیقی نشود گذاشت. ۲
برایت از تجربه من با سردرد ها گفتم؟ از سینوزیت های سخت و زمینگیر کنندهام؟ که سینوس های فرونتال سر من منتظر این هستند که نسیمی کوتاه به انها برخورد کند. همین که تحریک شدند میشوند منبع و مرکز دردی بی پایان که شاید یک هفته درمان و بستری مطلق تنها راه نجاتم از ان باشد. ۳
من یک بار دچار سردردی شده بودم که نمیدانستم چیست، بعد ها فهمیدم منییر بود، روزی بود که تو به من گفتی دیگر نمیتوانی، دیگر ان دختر ۴ سال قبل نیستی. دیگر زمان یا حوصله اینکه برای من باشی را نداری. سردرد عجیبی بود، نه که ذات سردرد عجیب باشد که علتش عجیب بود. علتش غم و دل شکستگی بود. علتش تو بودی. ۴
شاید یادت باشد که اخرین بار که زمینگیر شده بودم تنها حوصله یک چیز را داشتم، صحبت کردن با تو. فقط تحمل همین یک چیز را داشتم. تحمل فکر کردن را هم نداشتم، فقط میتوانستم تو را از بین این هستی تحمل کنم. ۵
من همیشه به تراژدی های خنده دار باور داشته ام. که چیزی انقدر غمناک میشود که تو فقط میتوانی به ان بخندی. همین سردرد های من مثالی از این شرایطند که فقط میتوانم به انها بخندم. که پادزهر من خود همان زهر است. ۶
نورولوژی رشته من نیست و شاید علتش تو و سردردهایم باشند و شاید ناتوانی من در فراموش کردن. پایان