مدتی پیش دورهمی داستانهای داشتیم. از همان گعده های معروف طلبگی. در بین بحث صحبت از آینده و احوالات کشور و... بود که ابراهیم بحث تازه و فکر فرو بری را مطرح کرد.
ابراهیم گفت که نمیشود زندگی انسان بدون بلاء باشد.
هرکس به بلائی مبتلا است و راه فراری از آن نیست
هرکه در این بزم مقرب تر است / جام بلا بیشترش میدهند
گفت که بیاییم یک بلا را مشخص کنیم و از خدا بخواهیم که ای خدای عزیز اگر میشود منت بر سرمان گذاشته و فقط از این بلاء دهان مارا مورد عنایت قرار دهید. اما دیگر بلائی غیر از مورد سفارش ما در کار نباشد.
گفتم که نمیشود. هر بلایی خودش بدهد بهتر است. در ثانی آن که دیگر بلا نیست.
بحث بالا گرفت و هرکس حرفی زد. برخی با ابراهیم موافق بودند و اما فقط من در جبهه مخالف رجز میخواندم. بلاخره نمیشود جمع طلبگی باشد و کسی حرفی نزند. ماشاالله همه مجتهدند
بحث تمام شد. روزها گذشت و کسی یادش نماند که در موردش بحث کند. اما این سؤال در ذهنم لانه کرده بود. که چه بلایی را انتخاب کنم که فقط با آن امتحان شوم. هرازچندگاهی این فکر در ذهنم بیرون میآمد و به لانه برمیگشت. تا اینکه دو سه روز پیش چیزی ذهنم را درگیر کرد.
از زمانی که یادم میآید در هیئات غوطه ور بودم. از این هیئت به آن هیئت. پدرم مرا با خودش میبرد و آنجا با دیگر اطفال بازی میکردم و خسته میشدم و کنار پدر با آن سروصدا میخوابیدم. خوابیدنی که بیدار کردنم از آن کار حضرت فیل بود.
خلاصه اینکه از آن زمان تا الان الحمدالله درگیر اهل بیت بودم.
چیزی که ذهنم را درگیر کرد این بود که چه میشود ما به اهلبیت (علیهمالسلام) مبتلا شویم؟
هنوز هم تبعات این را نمیدانم. ابتلا به اهلبیت اصلا شدنی است؟ اینکه ما با اهل بیت امتحان شویم سخت نیست؟
الان که فکر میکنم شاید سختترین ابتلائات باشد. ذهنم درگیر این موضوع بود و جوابی برای آن نداشتم تا اینکه با متن سخنرانی یکی از اساتید بزرگ روبهرو شدم. ایشان در منبری عرضه داشتند که «سختترین و با اجرترین بلاها ابتلا به بلای اهلبیت (علیهم السلام) است.»
نمیدانم
من از خدای عزیز بزرگ قهار همین را میخواهم. سفارشم از منوی بلاها همین باشد لطفاً.
هنوز نمیدانم چه چیزی را انتخاب کردهام. اما مطمئنم از همه بلاها سخت تر است.