سخن خود را آغاز میکنم با نام آنکه به جان آدمی تفکرو اندیشه یاد داد و دل را که مانند چراغی است با وجود جان که همانند نوری است روشن گردانیده است.
به سبب بخشش خداوند هر دو عالم روشن و منور شد. به واسطه رحمت خداوند خاک سازنده آدم تبدیل به باغ و گلشن شد.
جهان و هرچه در آن وجود دارد همگی فروغی از نور حق تعالی است که خداوند از شدت اشکاری از دید مردم پنهان است.
خرد آدمی توان و قدرت دیدن خداوند را ندارد پس برای دیدن خداوند باید به دنبال وسیله (چشم )دیگری گشت.
درمورد خداوند چه کم و چه زیاد گفته اند تنها نشانی است از انچه با چشم خود دیده اند.
در نزد کسی که جانش محل ظهور اسماء الله گشته است تمام این جهان و آنچه در آن وجود دارد کتاب خداوند است.