مورچه

می گفتمو

اما من مورچه
همه چیز از اون روزا توی دوران دبیرستان شروع میشه، سال آخر بودم که یه دعوایی توی دبیرستان شد یادمه حدود 20 نفر آدم داشتن هم دیگه رو کتک میزدن ، هیچ چیزی شبیه اون دعوت قبلا ندیده بودم.
که به هر حال داستان تموم شد و فقط یک نفر تعهد کتبی نوشت. 
دو هفته ای گذشت و توی یکی از کلاس ها (دقیقا همون هایی که دعوا کرده بودن) بچه ها رو مشغول سیگار کشیدن دیدن و اینبار دیگه خبری از همون تعهدنامه مضحک هم نبود و فقط با نصیحت تموم شد. 
چند روز بعد من توی زنگ تفریح (که اون زنگ 45 دقیقه بود) من با گوشیم داشتم آهنگ دلا دیدی محسن نامجو رو با هندزفیری گوش میدادم که مشاور دبیرستان اومد توی کلاس و از پشت عینک مزخرفش نگاهی پر از شور حماقت به من کرد ، نیشش بازتر شد و اومد گوشی منو گرفت و به دلایلی که نمیفهمیدم مدت زیادی گوشی منو گرفت ، اون گوشی که نصف صفحه ش هم شکسته بود و اون بخشش کار نمیکرد.
گوشی که برای من همه چیز بود از دیدن فیلم و خوندن کتاب و موزیک گوش دادن گرفته تا دل خوشی های کوچیک و بزرگ دیگه.
و من به اصطلاح مورچه(مرتبط با پست قبلی) که نمی تونستم احقاق حق کنم ، نمی تونستم از زیر پای عابری که میخواست رد شه در  برم.