بدترین پیشامد زندگی زندگیت چی می تونه باشه؟

افراد که شروع به کار می کنند، حسابی ایده آل گرا و کمال طلب هستند. با جدی شدن فضای کار و سختی های ناشی از اون و کنار اومدن با سایر حقیقت های زندگی مثل درگیری ها یا شکست های عاطفی، حس کمال طلبی کمی فروکش می کنه. شکست هایی در کاسبی افراد هم میتونه یکی از این دلایل باشه. تا جایی که در سنین 30 سالگی، انتظار خاصی از زندگی ندارند و فکر می کنند جایی که ایستادند، احتمال همون جایی که تقدیر براشون ساخته و از تقدیر هم نمی شه فرار کرد.

ایده آل گرایی در اوایل سی سالگی، مجددا به ذهن بعضی افراد می رسه. در واقع ایده آل های فراموش شده اونها مثل بومرنگ به سمتشون پرتاب می شه. یکی از دلایل افسردگی های 30 سالگی همین هست. مقایسه با سایر افراد از لحاظ وضع مالی و تحصیلی و اجتماعی در این سنین خیلی فراگیر هست و وای به حال روزی که یک نفر فکر کنه که همه جلو رفتن و او در جا زده!

میدونید بدترین چیزی که در زندگی شما ممکنه پیش بیاد چه چیزی هست؟ مرگ عزیزان؟ از دست دادن یک دوست، ضربه عاطفی شدید؟ اینها همه میتونه خیلی تاسف آور باشه، ولی زمان که می گذره، این دردها تسکین پیدا می کنند. بدترین چیز توی زندگی اینه که وقتی پا به سن گذاشتی، کسی رو ببینی که یه روز دوست داشتی اون طوری باشی و اونجور زندگی کنی!

اکثر ما ایرانی ها تقدیرگرا هستیم. یعنی اگر حادثه بدی برای ما پیش میاد، فکر می کنیم که این کار حتمن باید انجام می شده و نمی شده جلوش رو گرفت. این تفکر تقدیرگرا، بلا و آفت فکر و روح ما میشه و باعث می شه که از تلاش کردن، و خروج از ناحیه امنی که برای خودمون ساختیم، دست برداریم و قانع باشیم به چیزی که بدست آوردیم و سعی کنیم مثل بقیه مردم زندگی کنیم.

یکی از نق زدن های متداول ما در این سنین این هست که پدرو مادر ما برای ما کاری نکردند! خب البته اگر شما رو برای بعضی مهارت های زندگی مثل تصمیم گیری در شرایط سخت، مسئولیت پذیری در اشتباه ها و تصمیم ها، کلاس های آموزشی مثل زبان، قدرت ارتباط با جمع و سخنرانی، .... به شما داده بودند یا شرایط یادگیری اون رو برای شما آماده کرده بودند، الان میتونستید با قدرت بیشتری قدم بردارید. ولی خب، الان که نشده چیکار می کنید؟ دست روی دست می گذارید تا ببینید تقدیر برای شما چی آماده کرده؟ خوشبختانه بهانه خیلی خوبی هم برای این افراد هست و اون، شرایط خانواده خودشون هست و می تونن استدلال کنن که خانواده ما هم همینطور زندگی کردن، پس از من چه انتظاری هست که یه زندگی بهتری برای خودم بسازم؟ اگر ادیسون این استدلال رو داشت، هیچ وقت لامپ رو اختراع نمی کرد!