سخنی از دل!
دو هفته ای بود که فکر نوشتن، ذهن منو مشغول به خودش کرده بود. درگیری های کاری و درس های دانشگاه (مخصوصن ساختن پاورپویننت های محیرالعقول!) بدجوری ذهن و وقتم رو گرفته بود. امشب تصمیم گرفتم که شروع کنم نوشتن رو. سرعت ضعیف نت در ساعت یازده شب، باعث شده که نیم ساعت منتظر بمونم که فایل های که استادم برام فرستاده رو دانلود کنم. بهرحال، فکر کنم بهانه خوبی هست برای نوشتن. کلن فکر می کنم یکی از باگ هایی که بدن بعضی آدم ها داره اینه که وقتی خسته و خرابه، شروع می کنه به تخیل و کارهای عجیب غریب میخاد از آدم. بهرحال.
اسم این ستون هست "سخنی از دل"، دوست دارم توی این ستون تجربیات شخصی خودم را بزارم تا هر کسی که مسائلی شبیه به اون رو توی محل کار، زندگی، دانشگاه، یا هر جای دیگه دیده، بتونه یه تجربه روشن و واضح از اون هم داشته باشه. جمله های هیچ نظم ادبی نداره و سعی می کنم همونجوری که دارم حرف میزنم، همونجوری هم بنویسیم، پادکست صوتی هم ندارم، چون فکر می کنم حوصله افراد برای خوندن خیلی بیشتر از شنیدنه.
بریم سر اصل مطلب. بعد از مشکلات عجیب و غریبی که طی یک سال گذشته برام پیش اومد و چشم من رو بیشتر به محیط اطرافم باز کرد، به این نتتیجه رسیدم که هر کسی توی زندگی که داره، هرچند سال که عمر می کنه و هر جای دنیا و توی هر عصری که زندگی می کنه، ماموریت یکسانی با تمام افرادی که به این دنیا اومدن و از این دنیا رفن داره: مردم به دنیا میان، زندگی می کنن تا بتونن کشف کنن که خدا چه استعدادی رو توی اونها گذاشته. ماموریت هر انسانی تو زندگیش اینه که این استعداد خارق العاده که نظیرش توی هیچ یک از افراد دیگه نیست (دقیقن مثل اثر انگشت) بشناسه و به کار بگیره. رمز سعادت هر آدمی هم همین میتونه باشه. یافتن استعداد ذاتی هر فرد و بعدش دنبال اون رفتن، در تمام سال های عمر هر آدم، احساس رضایت و سعادت برای هر آدمی درست می کنه. توی هر سنی که باشی، از کاری که می کنی لذت می بری. افراد زیادی رو می بینم که وقتی سن و سالی ازشون می گذره، کمی افسرده و خموده میشن، یا بعد از بازنشستگی برنامه خاصی ندارن و یخورده افسردگی می گیرن. فکر می کنم اینا همونایی هستن که توی سالهای قبل، استعداد درونی خودشون رو کشف نکردن.
هر سنی هستید، از هر جنسیتی، با هر سطح طبقاتی و خانوادگی، با هر مدل مشکلی که تو زندگی دارید، هیچ وقت یه کار رو نکنید: مقایسه خودتون با بقیه افراد. شاید این رو قبلن هم شنیده باشید، ولی وقتی که بحث استعداد مطرح میشه، این قضیه خیلی نمود پیدا می کنه. شاید تو مهارتت توی آنالیزهای ریاضی خیلی خوب باشه، ولی فاز و نول رو نتونی از هم تشخیص بدی. شاید از دو سالگی مثل سهراب پورناظری کمونچه میزدی و الان استادی، ولی وزنه 400 کیلویی نمیتونی بالای سر خودت ببری، شاید دو ماه توی بیابون موندن و مرمت آثار باستانی هیچ اذیتت نکنه، ولی حوصله نداشته باشی یه جلسه دو ساعته توی کلاس روانشناسی شرکت کنی. یا شاید هم توی اکثر کارهایی که خواستی شروع کنی، شکست خوردی! (یخورده شبیه به خود من). استعدادتو که بشناسی، دنیا برات کوچیک میشه، مرز نمیشناسی، هیچ کس هیچ قیمتی نمیتونه روی تو بزاره.
اینو هیچ وقت فراموش نکن: استعدادی که تو داری رو هیچ کس دیگه ای روی زمین نداره!
باز هم با هم حرف میزنیم.
