
گسترش دانش در گروِ کند و کاو در چیزهاست؛ چرا که فقط با بر رسیدن امور و احوالات است که معرفت رشد مییابد؛ با دامنه یافتن دانش است که افکار صافی میشود؛...
شبیه جملهی بالا٬ که در صدر دفتر روزنگاریهایم ثبت کردهام٬ در حکایتهای استاد و شاگردی ایرانی فراوان است. گویی بیانیهی یک جریان عقلاندیش است که قصد گستراندن دانش دارد با تمرکز بر آموزش. گویی نظریهی یک دانشگاه است.
اما واژههای کلیدی و نهفته! |جستار| و رواییِ حکایتِ|جستار|؛ همانکه پیشترنقالی بود.
حالا ما در معاصر نقالی را به عهدهی بنگاههای سرمایه که رسانه دارند سپردهایم و به چشمان و ذهن مستقل و جستارگر پشت کردهایم.
من هم تنبلی میکنم٬ حتی میترسم از روایت خودم از وقایع و رویدادهایی که ناظر آن بودهام. گویی از حملهی شبه منتقدین فوبیایی درونم رسوب کرده٬ جمعیتی که در نازلترین شکل آن فحاشی فارسی را زیر پست فلان داورفوتبال فرنگی رونق میبخشد یا در شیکترین حالت آن فلان مثلا طراح و مدیرهنری ناموفقی که با یک چشم به نقد روی آورده و ژست مصلح عالم هنر گرفته.
همه چماق به دستها مانع |روایت| هستندـشدهاند.
مقصود ازین گله کردن٬ پایان دادن به این ترس است. حالا که به سبب کار و سهولت در وقایع فرهنگی و هنری متعدد و متنوعی حاضرم٬ چه در قامت مشارکت کننده یا اجبار شغلی و یا ناظری علاقمند٬ چرا ازین رویدادها کلمه و تصویر را منتج به شرح وروایت نکنم.
هر چقدر هم که شخصی و یا ملهم از نگاه و تجربهای فردی باشد در میان روایی و تعدد روایتها سبب چکش خوردن و دقت و پختگی خواهد شد.