مقدمه : انشای خود را با نام خدا آغاز میکنم .
به نظر من دوست خوب خیلی مهم است
چون آدم تنهایی حوصله اش سر می رود و دوست دارد با بقیه بازی کند و حرف بزند و راز هایش به یک نفر بگوید
اما اگر دوست آدم خوب نباشد راز های آدم را به همه میگوید
و وقتی ما احتیاج به کمک داریم به ما کمک نمیکند و می رود با یک نفر دیگر دوست میشود
در صورتی که دوست خوب باید هم شادی کنار ما باشد هم وقتی مشکل داریم کنار ما باشد.
دوست خوب باید به ما چیز های خوب یاد بدهد . کار های خوب یاد بدهد مثل احترام به پدر و مادر . مثل با ادب حرف زدن
نه این که به ما فحش یاد بدهد یا به ما کارهای بد یاد بدهد و بگوید بیا با هم شیطانی کنیم .
من هم دلم میخواهد یک دوست خوب داشته باشم
بعد هم دوست دارم خودم دوست خوبی باشم و به دوستانم کمک کنم
و اگر حرفی به من زدند پیش خودم نگه دارم
و اگر مشکل داشتند یا ناراحت بودند به آنها کمک کنم .
و خوراکی هایم را با آنها تقسیم کنم .
من دوست دارم وقتی بزرگ شدم و به دانشگاه رفتم و ازدواج کردم یک عالمه دوست داشته باشم
مثلا با همکلاسی هایم ۲۰ سال دوست باشم و وقتی پیر شدیم به بچه هایمان بگوییم ما ۲۰ سال است با هم دوست هستیم .
همه ما دوست لازم داریم
حتی بعضی وقت ها آدم با یک گربه یا یک گنجشک دوست می شود.
حتی پدر مادر ها و معلم ها هم دوست لازم دارند .
حتی با این که با آنها بازی نمیکنند ولی با آنها حرف میزنند و آنها را دوست دارند.
نتیجه گیری : دوست خیلی خوب است و من دعا میکنم همه دوستان خوب داشته باشند . این بود انشای من .
دوستی …
دوستی نه در ازدحام روز گم می شود و نه در خلوت شب…
خفته باشیم یا بیدار،دوستی ها باقی است…
همه ماها تو زندگی دوستی های زیادی رو تجربه میکنیم؛دوستی های خوب،دوستی های بد،
دوستی های عمیقو پایدار،دوستی های ناپایدارو زودگذر.
اما واقعا چقدر به خود این مفهوم فکر کردیم؟
اصلاً دوستی یعنی چی؟
به این فکر کردیم وقتی با یه نفر پیمان دوستی می بندیم باید چه کارایی انجام بدیم؟
این پیمان کجا و چه جوری نمود ظاهری پیدا می کنه؟
اصلاً این پیمان تأثیری تو رفتار ما داره؟
دوستی چطوری تعریف میشه و چه نقشی تو زندگی ما ایفا می کنه؟
دوستی با چه کلماتی مترادفه؟ملزومات دوستی چیه؟
اصلاً چرا ما به داشتن دوست نیاز دتام اریم؟چرا نمی تونیم تنها زندگی کنیم؟
دوست واقعی کیه؟برای دوستی کردن با یه نفر لازمه که حتما طرف مقابل رو دوست داشته باشیم؟وووو…..
من هرچی فکر کردم نتونستم تعریفی از دوستی داشته باشم و خود من دوستی رو با دوستام فهمیدم نه بطور مجرد.
دوستی واقعی هیچ وقت نمیتونه با اجبار و زوری باشه یعنی ما نمی تونیم خودمون رو مجبور کنیم که با کسی دوست باشیم.
دوستی یه حس عمیق درونی است که از قلب و مغز آدم به طور همزمان نشأت می گیره و از درون انسان جاری میشه
یعنی لازمه وقتی با کسی دوستی می کنی واقعاٌ اونو دوست داشته باشی
و اون موقع است که میبینی ساعت هایی در روز به اون فکر می کنی،
دائم به یادشی،نگران زندگی و مشکلاتشی،شادی هاش تو رو شاد می کنه و غم هاش دل تو رو به درد می آره.
اینجور دوستی کردن شاید به نظر آرمانی و سخت باشه ولی در واقع اینطور نیست.
اگه آدم بتونه خودش رو در رأس همه افکارش قرار نده و خودش رو عادت بده که به دیگرون هم فکر کنه
به جایی میرسه که می تونه همزمان با تعداد زیادی دوستی های عمیق و پایداری داشته باشه
و دوستات همیشه توی ذهن و قلب و زندگیت زنده باشن.
به قول یه دوست :
یادها فراموش نمیشوند حتی با اجبار
و دوستی ها از بین نمی روند حتی در سکوت
به نظر من کمال مطلوب دوستی اینه که آدم بتونه همه انسان ها رو بدون هیچ دلیلی دوس داشته باشه
و به اونا عشق بورزه و این بهترین راه رسیدن به خدا یعنی خالق دوستی هاست والبته اوج دوستی و محبت
دوست خوب چون میوه ای خوب و رسیده است …. سخت پیدا میشود …
دوست… هم نشین خوب … رفیق …! کلماتی که گفتم، مرا به خنده وا می دارد.
پیدا کردن دوست صمیمی و خوب، در این دوره و زمانه، مانند پیدا کردن میوه ی خوب و رسیده است!
شاید زمانی که داشتند رفاقت را تقسیم میکردند،
همه ی مردم در خواب غفلت بودند یا شاید ریشه شان خشکیده بوده و به این قافله نرسیده اند یا شاید هم از تقسیم غنائم بهره برده اند،
امّا بعد از آن آفت به ریشه شان زده و آدمیت را ازشان گرفته است!
من دوست صمیمی و هم نشین واقعی خود را تنها به شرط چاقو برمی گزینم!
اگر ظاهرش خوب بود ، او را برای تست باطن انتخاب میکنم و با چاقوی عقل، جسمش را می شکافم و به روحش دست می یابم!
اگر جسم و باطنش یکی بود و اخلاق و رفتار پسندیده ای داشت، او را انتخاب میکنم.
البته هیچ انسانی کامل نیست و من معتقدم باید در مقابل دوستی که میوه و ریشه ی خوبی دارد
و تنها چند لکه در او دیده می شود، ما نیز آب پاک و زلالی باشیم تا لکه هایش را پاک کنیم و او را از بدی ،دور نگه داریم.
دراینجا یک سوال پیش می آید که چگونه این چنین باشیم؟
باید درجواب بگویم: کافیست آینه باشیم… مانند آیینه نقد کنیم و امر به معروف آیینه وار انجام دهیم.
آینه هیچ گاه داد نمی زند که موهایت نامرتب اند، هیچ گاه فریاد نمی زند یقه ات را درست کن…سکوتش ، خیلی محض است!
ما نیز باید همچون آینه و بدون تغییری درحقیقت، واقعیت دوستمان را بارفتارمان، به وی بفهمانیم.
کسانی که در رفتارشان خورده و شیشه پیدا می شود،
باید بدانند که مانند میوه ها ،چه خوب باشند و چه بد، چه رسیده باشند و چه گندیده،
عاقبتشان این است که خورده شوند و دور انداخته شوند،
اما این که پس ازمرگ مورد حمله ی حشرات قرار بگیرند یانه، دست خودشان است.حال قضاوت باشماست…
من به جای نتیجه گیری این چند بیت را به شما تقدیم میکنم .
سیب ناب باش برای دوستت / که ندارد فایده ،گیلاس بودن
گرچه گیلاس هم بود میوه ، ولی / شهره است به کرم دار بودن
می باشد لازم، آدمی را آدمیت / و ندارد آخرت، روباه بودن
هشدار که ندارد جا، سرای آخرت / و فقط هست برای خوابیدن
گرچه میجویی در این دنیا، مادیت / ولی ببر بهره اندر این دنیا،ز آدمیت
من گفتم و تو نشنیده بگیر این حماقت / و به حقیقت بدل کن این ، رفاقت
رابطه دوستی یکی از مهمترین روابطی است که ما در زندگیمان درصدد بهبود و پیشرفت آن هستیم.
ممکن است یافتن دوست، کار بسیار آسانی باشد
اما یافتن دوستی که در طول رابطه و در مواقعی که ما با سختیها و مشکلاتی مواجه میشویم
بخواهد و بتواند به کمکمان بیاید و در واقع یافتن یک دوست حقیقی، سخت است.
حقیقت این است که با وجود داشتن پدر و مادر و اقوام،
هنوز هم بسیاری از مردم برای گذراندن اوقات فراغت به دوستانشان وابسته هستند
و بیشتر وقتشان را با دوستانشان میگذرانند.
بهترینها را برای شما میخواهد؛ یک دوست واقعی همیشه بهترین آرزوها را برایتان دارد. اگر او دریافت که شما در زندگیتان شخص موفقی هستید و هدافتان در حال پیشرفت و موفقیت است، حتما از شما حمایت خواهد کرد.
اگر شما هماکنون با یک مشکل روبهرو شدهاید، میتوانید دوست واقعیتان را تشخیص دهید زیرا دوست واقعی سعی میکند که در این مواقع از درد و غمتان بکاهد و شما را از این جریان احساسی که در آن به سر میبرید، بیرون آورد.
یک دوست واقعی کسی است که با شما صادق باشد و وقتی از او کمک خواستید، او حرفی نمیزند که شما را راضی و خوشحال کند بلکه او چیزی را خواهد گفت که فکر میکند به صلاح شماست. دوست حقیقی، شما را نصیحت میکند، در همه حال پشتیبان و حامی شماست و در مواقع مختلف به شما کمک میکند و شما را به راه درست و مثبت هدایت میکند.
یک دوست واقعی همیشه حامی شماست. او شما را همینطور که هستید، قبول دارد و میپذیرد و هیچگاه تلاش نمیکند که شما را تغییر دهد. او شخصیت شما را با تمامی موارد مثبت و منفی قبول دارد.
دوستانی وجود دارند که در مواقعی که همه چیز رو به راه است با شما میمانند اما وقتی که شما با یک مشکل روبهرو میشوید، آنها ناپدید میشوند و در حل کردن مشکل شما هیچ کمکی نمیکنند؛ برعکس دوست واقعی کسی است که وقتی دید که شما با مشکل مواجه شدهاید، دست کمک و یاری به سوی شما دراز کند.
یک دوست واقعی، شما را به بقیه دوستانش بهخصوص خانوادهاش معرفی میکند و شما را جزئی از زندگیاش میداند. در واقع شما یک نعمت یا موهبت الهی در زندگی او هستید.
یک دوست واقعی نقاط ضعف شما را بروز نمیدهد و رازدار شماست. رازهایتان را فاش نمیکند و برای شما حقه و کلکی سوار نمیکند. یکی از اهداف دوستی این است که به حریم و خلوت یکدیگر احترام بگذارید. یک دوست واقعی به این مهم عمل کرده و پشتسرتان غیبت نمیکند.
به یاد داشته باشید «کسی که یک دوست وفادار بیابد، یک گنج پیدا کرده است»