داستان «تونل» با اعترافی تکاندهنده توسط شخصیت اول آن آغاز میشود؛
«خوآن پابلو کاستل» نقاش و هنرمند منزویای است که میپندارد کسی هنر او را نمیفهمد، تا زمانی که با ماریا آشنا میشود؛ تنها زنی که اثر او را درک میکند.
داستان از دید نقاشی روایت میشود که در هنگام گفتن ماجرا به جرم قتل در زندان است. ماریا نقطه عطف زندگی اوست، اما فقط برای او، نه ماریا، با اين حال برای ارتباط گرفتن با ماريا به تقلا کردن ادامه میدهد.
خوآن اصرار دارد از زندگی و روابط ماریا باخبر است؛ گفتگوهای او با آن زن که بیشتر شبیه بازجویی است مرتباً ادامه دارد. هر جملهی ماريا را با وسواس به جملات دیگر ربط میدهد که این نتیجهگیری او نه از سر دلسوزی که از فوران غرور و خودبزرگبینی اوست.
نویسنده با ظرافتی خاص داستان کتاب را مبتنی بر فلسفه اگزيستانسياليسم جلو میبرد.
داستان تونل با وامگیری از شخصیت داستانهای آلبر کامو نوشته شده؛ شخصیتهای جدا افتاده از جامعه خود و تنها در برابر روزهای زندگی.
آلبر کامو درباره این کتاب گفته بود:
تلخی و تندی، شور و حرارت آن را میستایم.
