عمه زری که البته عمه مادرمه تو حیاطشون یه درخت بزرگ انار داشت.

مامانم میگه وقتی من بچه بودم، عمه زری و شوهرش ،عمو یارعلی، منو خیلی دوست داشتن، همیشه بچههاشون میومدن با کلی خواهش منو میبردن خونشون باهام بازی میکردن :)
منم خاطرههای زیادی از خونشون دارم، مثلا یه آکواریوم خیلی بزرگ یادمه یا کلاه نظامی عمو یارعلی رو یادمه که اینقدر به سرم بزرگ بود که از تو سوراخهاش بقیه رو میدیدم. ولی اون چیزی که خونه عمه زری رو تو ذهن من ثبت کرده درخت انار وسط حیاطشون بود. پاییز که میشد شوق چیدن انارها رو داشتم، یادمه همیشه یکی از بچههای عمه زری(معمولا رضوان) میومد دنبالم که بریم انارها رو بچینیم. یعنی همیشه اولین انار رو من از درخت میچیدم.
یه سال پاییز عمو یارعلی واسه ماموریت رفته بود یه شهر دیگه، منم مثه همیشه منتظر بودم یکی بیاد دنبالم که بریم انارچیدن، یه مدت طول کشید، تقریبا دیگه زمستون شده بود. چند وقت بعد که عمو یارعلی از ماموریت برگشته بود، رضوان تازه اومد دنبالم، برف اومده بود و با اینکه خیلی کوچولو بودم :) با خودم میگفتم مگه تو برف انار سالم میمونه؟ در هر صورت اون سال هم مثه هر سال رفتیم و انارها رو چیدیم.
چند وقت پیش مامانم ماجرای انارچیدن اون سالها رو تعریف میکرد. و یهو برگشت سمت من و گفت:
یادته یه سال تو زمستون رفتی انار چیدن؟ اون موقع بچه بودی تعجب نکردی؟
گفتم: اره اره یادمه چطور؟
گفت: اون سال وقتی عمو یارعلی از ماموریت برمیگرده، میبینه بچهها انارهارو چیدن و به تو نگفتن و خیلی ناراحت میشه چون همیشه با تو انارهارو میچید، بعد اینکه کلی رو بقیه غر میزنه میره یه جعبه انار میخره و همه رو با نخ به درخت میبنده تا تو بیایی و از درخت وسط حیاط انار بچینی.
اولش بعد شنیدن ماجرای انار چیدن اون سال از شدت مهربونی که به من داشتن اینقدر خوشحال بودم که اشک تو چشمام حلقه بسته بود. اما بعد از مدتی خوشحالیم جاشو با ناراحتی عوض کرد، ناراحت از اینکه من چقدر درگیر خودم شدم که همچین آدمایی از کنارم کم شدن و خیلی کمتر میبینمشون، آدمایی که خوشحالی من واسشون اینقدر ارزش داشته. ولی حالا من برای اونا چکار میکنم؟ هیچی...