قدم میزنی تو خیابون بی هوا، چِشِت میخوره به تابلوی سر در سینما، برت میداره هوا...
بلیط و ردیف و شماره صندلی و ... چراغ ها خاموش و بریم برای تماشا...

بعضی فیلم ها فقط همون 10 دقیقه اولش خوبه.
بعضیاش کلا قشنگنااا ولی تو ارتباطی باهاشون نمیگیری!
بعضیاشونو باید فرصت داد. فرصتی به همه ی عوامل فیلم، از جمله خودِ توی تماشاگر.
بعضیاشونو میگی چه خوب که تموم شد، حتی اگر این تموم شدن همون دقیقه ی 20 فیلم بوده باشه.
بعضیاشون اما کم کم درگیرت میکنن. انگار فاصله ای بین تو و فیلم نیست، چسبیده ای به پرده ی نقره ای، هر چند حفظ فاصله برای تماشای بهتر توصیه شده!
دلت نمیخواد تموم شه، تموم هم که میشه، تو سهم خودت رو از تصاویر بر میدای، آروم میزاری کنج یکی از اتاق های ذهنت و با خودت میبریش؛ فیلم هم سهم خودش رو از تو بر میداره و میسپاره به حافظه ی ناپیداش.
تصاویری که با روشن شدن چراغ سینما در انتهای فیلم، خاموش نمی شن؛ تصاویری که زنده، پویا و هوشمند هستن.
تصاویری که بخشی از تو میشند و تو رو می سازند و خودشون از تو و امثال تو معنا و مفهوم میگیرن.
تصاویری که معلوم نیست تو اونا رو پیدا کردی یا اونا تو رو؟
شایدم هر دو.
دقت کردی چی شد؟ فیلم تموم شده. من و توویم که داریم توی زهدان ذهنمون این بچه رو به دنیا میاریم و بزرگش میکنیم و عاشقش میشیم.
آدم ها، عاشقِ عشق و فضا و تصویری که می سازه می شند، نه عاشقِ معشوق.
یه فیلمی هست که توش نه عاشقی هست، نه معشوقی. تنها چیزی که هست عشقِ.
بریم اونو ببینیم.
همه با هم.
رابطه ها گاهی شبیه فیلم ها هستن.