ویرگول
ورودثبت نام
علیرضا
علیرضاآتشی است.... مشتاق خاموشی در آغوشت [email protected]
علیرضا
علیرضا
خواندن ۸ دقیقه·۷ سال پیش

لحظه ای بردار دست از ماشه ات...


این نوشته در پاسخ پست دوست عزیز و گرامیم، سرکار خانم هما نوشته شد:


سال اشک و سال رشک و سال شک

سال هم آغوشی گرگان و سگ


سال ماتم بر سر سجاده ها

" وای از روزی که برافتد پرده ها " *1


سال اشک مادران داغدار

سِیلی ( سییلی ) از این اشک بر این شوره زار


سال شلیک دعا بر آسمان

راز پرپر شدنِ پیر و جوان


سال پرواز کفن اندر هوا

یکصد و هفتاد و شش تن در سما!


سال این فریادهای زیر آب

لشکر باد هوا در پیچ و تاب


سال عزت، سال تقوا، سال هوش

هِ...، خنده ام گیرد از این اشعار پوچ


سال افتادن به زیر دست و پا

این بود پاداش شور و عشق ما؟!


سال رنج، ترس و عذاب و استرس

بانیان ملت تو، فِسّ و فس


سال ارزانی جانِ آدمی

انتهای انقضای آدمی


سال بمب و سال موشک، سال تیر

رقص شیطان با مترسک های پیر


------------------------------------------------------------


ناکسان از مال مردم می خورند

گیس دخترهای مردم میبُرند!


"عالمی را لقمه کرد و در کشید

معده‌اش نعره زنان هل من مزید"


------------------------------------------------------------


گرگ و سگ، نییست جز اندیشه ها

وای از این تیشه ها بر ریشه ها


گرگ و سگ را ساعتی تو هوش دار

از برای رامشان، نیک گوش دار


ما مرکب ز اضداد عجیب

روز و شب، تاریک روشن، دور و قریب


لحظه ای بردار دست از ماشه ات

باز کن دروازه ی اندیشه ات


من فدای گهر انسانیت

نیست در دل جای این حیوانیت


دل فدای مهر تو یا مصطفی

کوش آن اندیشه ات اندر قفا :(


" دین تو صد باغ ایمان می دهد

دین ما بوی غم نان می دهد " * 2


------------------------------------------------------------


"ای شهان کشتیم ما خصم برون

ماند خصمی زو بتر در اندرون"


"هست احوالم خلاف همدگر

هریکی باهم مخالف در اثر


چونکه هردم راه خود را میزنم

با دگرکس سازگاری چون کنم


موج لشگرهای احوالم ببین

هریکی با دیگری در جنگ و کین


می نگر در خود چنین جنگ گران

پس چه مشغولی به جنگ ديگران


چون به بی رنگی رسی کآن داشتی

موسی و فرعون کردند آشتی


خیر کن با خلق، بهر ايزدت

یا برای راحت جان خودت


تا هماره دوست بینی در نظر

در دلت نايد ز کین، ناخوش صور"


--------------------------------------------------------------------

من همه امیدم و شور و شرم

کی شود گُم این مبارک گهرم؟!


من همی امّید دارم رب من

رحم آرد بر سرِ دلتنگ من


ذهن های ما هوایی تازه داد

نور فکرت جان آدم را بداد


نور شور و نور عشق و نور یار

نور حق چون آفتاب بر این دیار


رحمِ خود آور بر این دل های ما

مهر خود سر ریز بر سرهای ما


قوتی تازه بده دستان ما

تا بسازیم باغ در بستان ما


آفتاب کشورم را تازه کن

در دل رنگین کمان، آوازه کن


کشور من نی همین خاک است و بس

کشورم تا حدّ عالم هست و بس...



# از طرف دل همه ی عزیزان و این حقیر؛ آتش


-----------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن:

1* مصرع دوم بخشی از ترانه ای از آقای " خلیل جوادی "

2* با کمی تغییر ( دین تو به جای دین او ) از ترانه ای از آقای مهدی شریفی

- سایر ابیات مشخص شده در گیومه " " از حضرت مولانا






صلحاندیشهزندگیعشقشعر
۱۳
۱۰
علیرضا
علیرضا
آتشی است.... مشتاق خاموشی در آغوشت [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید