
این پست در ادامه ی مطلب خانم آنیتا رضایی نوشته می شود:
تو ای آرام جان من کجایی
به شب های سیاهم مَه، کجایی
تو ای لیلای ایام جنونم
به شورِ سِرّ من سامان، کجایی
ندانی تشنگی و حسرتِ آب
تو ای بارانِ صحرایم، کجایی
میان لحظه های خواب و بیدار
تویی رویای زیبایم، کجایی
" زمان خوشدلی دَریاب و دُر یاب " **
شباب عمر من، آخر کجایی
-آتش
** این مصرع تضمین از غزل شماره ۱۶۲ حافظ است
دلاتون شاد و آروم