ویرگول
ورودثبت نام
علیرضا
علیرضاآتشی است.... مشتاق خاموشی در آغوشت [email protected]
علیرضا
علیرضا
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

سالگرد پربازبیننده ترین پست اینجانب

درست 12 ماه پیش، در همین حوالی ساعت، پست " تنهایی بهتر است یا... " رو نوشتم. با همین عکس زیر هم شروع میشد.

لزوما این صندلی 2 نفره نیست :)
لزوما این صندلی 2 نفره نیست :)


این پست شد پر بازبیننده ترین نوشته این بنده. هنوزم که هنوزه روزی یکی 2 تا باز دید میخوره! میانگین 3.13 بازدید در روز و 1145 بار بازدید کل تا امروز و نسبت مطالعه 66 درصد و 921 ورودی از سایت های دیگر و مابقی از ویرگول.

تا چند وقت پیش که جزییات رو میزدم تو آمار، خیلی از بازدید ها از کشورهای دیگه بود ظاهرا. برام جالب بود. این موضوع " تنهایی " ظاهرا کلمه ای هستش که خیلیا به هر دلیلی دنبالشن.

الان دوباره متن خودم رو خوندم. اصل حرفام همونیه که تو پاراگراف آخر اون پست نوشته بودم.

تنهایی از نظر من در این نوشته، به معنی جدا موندن بیمار گونه از جمع نیست. هر چند پیش اومده خیلی وقت ها که آثار بزرگی تو همین نوع تنهایی ها هم خلق شده اند.

اما تنهایی، بیشتر از همه فرصتیه برای خلوت کردن. فرصتی برای رویت دقیق تر تخیلات و شنیدن واضح تر صدای مظلوم درونمون.

چه بهتر که این نوع تنهایی، آگاهانه و از روی اختیار باشه و هر چقدر هم کسی اگر برونگراست! باز زمان هایی رو به این " دشت پهناور وسیع و بی منتها " اختصاص بده.

همونطور که خوبه گاهی درونگراترین افراد هم زمان هایی با جمع بنشینند و یکم از فضای بسیار شخصی خودشون، حتی برای ساعتی، فاصله بگیرند.

گاهی هم که دست خود آدم نیست. ی چیزی، درونت میگه باید تنها باشی. چنددقیقه، چند ساعت یا چند روز ( دوستان نزدیک بنده اینو زیاد از من دیده اند :))) . این آخری دیگه همشون نگران شده بودن. حتی جواب تلفن هم برای چند روزی نمیدادم و فقط گفتم که نیاز به سکوت دارم و مشغول کارها و تفکرات خودم بود )

قطعا خیلی به این موضوع از جنبه های علمی، مذهبی، عرفانی، روانکاوی و ... پرداخته شده و باز هم یقینا موضوع بسیار جدی ای هست که نظرات مختلفی در موردش وجود داره. و این پست من هم صرفا دیدگاه شخصی و تجربی هست. هر کسی شاید لازم باشه، با کمک یا بی کمک راهنما، خودش برای خودش این موضوع رو تعریف کنه.

گاهی ماها برای فرار از واقعیات زندگی و ذهنی مون، به شلوغی پناه میبریم، گاهی اینقدر مشغول بیرونیم، که یادمون میره " اینور پل هم دنیایی هست ". و البته که گاه این دو در هم تنیده اند.

امیدوارم به " جلوت در خلوت و خلوت در جلوت " برسیم .

امیدوارم به همدیگه، نوع شخصیتمون، احساساتمون، احترام بزاریم و هر چقدر هم مثلا کسی رو دوست داریم بدونیم که اون هم گاهی نیاز به این زمان های خلوت داره و بیشتر از همه امیدوارم تا جای ممکن به خودشناسی مشغول باشیم. که قطعا هم برای خودمون مفیده، هم برای سایر موجودات گیتی.

و باز حرف آخر:

صلح و آشتی .... اول از همه با خودم... وقتی با خودم آشتی باشم، خیلی فرق میکنه دنیا تا وقتی با خودم تو جنگم.... میپذیرم خودم رو ... و عشق می ورزم و آرامم...

شکرخدا.


شبتون آروم



تنهاییخلوتخودشناسیروان
۹
۲
علیرضا
علیرضا
آتشی است.... مشتاق خاموشی در آغوشت [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید