
میان لحظه های زبر و خط خط
به دور سینه ام حجمی حبابی
---
و سودایی به رنگ آبیِ تو
میان بوم نقاشی خالی
---
قلم هایم شکسته، رنگ بی رنگ
تو خود تصویر آیینه وش من
---
در این بزم نگاه لاابالی
در آغوشم بگیر بی دست و بی تن
** آتش
شعر بالا یکی دو هفته پیش به ذهنم اومد. بعد از چند روز احساس کردم برای سالروز تولدم مناسبه ( که البته همونطور که قبلا گفته ام این سالروز و زاد روز و ...صرفا برای ی دور همی خوبه و گرنه زمان تکرار نمیشه که من هر سال سر همون روز فکر کنم دوباره متولد شده ام! )
وانگهی در مورد تصویر هم دلم میخواست شخصا تصویری رو بسازم یا نقاشی کنم که واقعا فرصتش رو نتونستم ایجاد کنم این چند روز. حتی نظر یکی از دوستان رو هم پرسیدم در مورد ایده کار ( که همین جا ازشون تشکر میکنم بابت وقتی که گذاشتند ) ولی نهایتا این زیق وقت بود که برنده شده؛ در نتیجه از ترکیب یکی دو تا عکس از اینور اونور تصویربالا رو مرتکب شدم!
پ.ن: از همراه اول، بانک پاسارگاد، کرم ضد چروک ( که نمیدونم تولد من رو از کجا آورده )، لوسیون موبر!! ( که هر روز پیام میده تو قرعه کشی اش برنده شده ای و ایضا روز تولدت هم به طور ویژه در قرعه کشی برنده شده ای و احتمالا همون کرمِ ضد چروکه، چون اینم روز تولدم رو میدونست )، اعوان و انصار شادی آفرین بزرگ این روزها - کرونا، زلزله، سیل، تحریم جهانخوار و همه ی کسانی که این زااااد روز معظم رو یادشون بوده و هر یک به نوعی ابراز محبت کرده اند تشکر میکنم؛ به ویژه از خانواده ی محترم رجبی.
تولدم مبارک :)
وَ السَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَ يَوْمَ أَمُوتُ وَ يَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا
و درود بر من روزى كه زاده شدم و روزى كه مىميرم و روزى كه زنده برانگيخته مىشوم.
( سوره ی مریم - آیه ۳۳ )
راستی...
بهار ۳۷ ام هم اومد؛
تو ولی هیچ معلوم هست کجایی؟!