
رابطه ی تو و من وقتی بوی نا نمی ده که تو و من بوی نویی بدیم.
وقتی تو و من بوی نویی میدیم که بتونیم هوا بخوریم.
وقتی میتونیم هوا بخوریم که احساس اسارت و نگهبانی! نکنیم.
وقتی احساس اسارت و نگهبانی نمی کنیم که بزاریم هر کسی آزادی و حق انتخابش رو داشته باشه.
وقتی هر کسی آزادی و حق انتخابش رو داره که خودِ خودِ خودش باشه.
یک نفر وقتی راحت تر خودِ خودِ خودش میتونه باشه که یکیمون کمرِ همت به عوض کردن و جابجایی چهل گوشه و زاویه پیدا و پنهانِ بیرون و درون و گذشته و آینده ی اون یکی نبنده.
وقتی کمر همت به عوض کردن اون یکی نمی بندیم که بدونیم ما مالک کسی نیستیم و کسی برای ما نیست!
رابطه وقتی بی بدیله که من بخوام تو بهترینِ خودت باشی و تو بخوای من بهترینِ خودم باشم.
باید که رفیق بود؛
و وقتی تو و من رفیقیم که هر دو به درجاتی همدیگر رو در مسیر همراهی و حمایت کنیم.
یک رابطه وقتی خوشحاله که با زیاد بودن، بیش از حد فرسایشی نشه. گاهی کمتر بودن لازمه.
خورشید هم اگر پیوسته و بلاانقطاع نورش به ما برسه ک همه چیز رو خشک میکنه!
آن شمایل نور الهی، حاج اسماعیل دولابی میگفت:
گذشته کسی رو زیر و رو نکنین رفقا... هر باغچه ای رو بیل بزنی بالاخره ی کرمی تووش پیدا میشه. ( نقل به مضمون )
حال همه ی رابطه ها خوش باشه و خوش بشه.
خوش و بِش اصلا ☺️
تهنوشت۱:
منظورم از رابطه هر نوع ارتباط دوستانه و عاطفی بین دو نفر هست. از رابطه والد و فرزندی بگیریید برید جلووووو الی آخر.
تهنوشت ۲: من و توی نوعی رو میگم! ?