خب خب خب... خیلی خیلی وقت بود که چیزی راجع به سفرهام ننوشته بودم.
میریم سراغ همین نزدیکی های خودمون ( نزدیکی های خودم یعنی )؛ طالقان که البته سفرش برای الان نیست و برای قبلناست.
عاماااا، نه اون طالقانی که اکثرمون میشناسیم، نع.
دور و برِ(ورِ) طالقان.
در واقع طالقان، آردکان، میراش و آرتون
بهشت هایی است گمشده، عجیبا غریباااا

که البته کیفیت عکس های گوشی اون ها رو تا سرحدات کیفیت paint ویندوز 98 کشیده پایین.
کلا اینحا هر چی میبنین که زرده، سبز بوده در اصل، سبزی با تهمایه زرد. ولی خب.... گوشیم به همون تهمایه بیشتر از سرمایه! اهمیت میداد و تلاش مذبوحانه اینجانب هم برای ویرایش عکس ها فقط منجر به زردکاری بیشتر شد.

پرنده های عجیب دیدیم ( که اسمشون یادم نی )، اسب کرهخر نما دیدیم ( که هر چی گشتم عکس هاشونو تو هاردم پیدا نکردم، ولی توی کلیپ گرافیکی کوتاهی که لینکش رو آخرای پست گذاشته ام تصویرشون هست)، سگِ همرای تنها دیدیم ( که البته اونم نمیدونم چرا هر سفری با دوچرخه میرم همیشه حداقل یک الی چند قلاده از این عزیزان همراهیمون میکنند با پای پیاده! ظاهرا به مظاهر تمدن از جمله دوچرخه و هرگونه شی غلتان دیگر علاقه خاصی دارن )

مسیر یه جوری بود که یاد تصاویر کارتون بچه های کوهستان آلپ می افتادم، وقتی که سرسبز بود.


ایشونی که رویکرد به غرب دارند بنده هستم ( لطفا حدس نزنید که ترمز نگرفتم و کوبوندم به تپه ی دوستان و جمعشون و بیجمع شد، چون نکوبوندم واقعا )

یه دوستی هم بودند که اسمشون طبق معمول خاطرم نیست و از اهالی همونجا بودند وسط راه بالای دریاچه به هم رسیدیم و در مسیر برگشت ما رو دعوت کردن به باغ دنج و جنگلی خوبشون.

کلا مناطق مورد بحث در قسمت های شمالی دریاچه طالقان هست و از اونجایی که کلام مختصر و مفید از توصیه های بزرگانه، لینک کلیپ گرافیکی کوتاه مسیر اینجا بنا می نهم! ( 7.5 مگ بیشتر نیستااا)




عمری باشه بازم در مورد سایر برنامه هایی که تنهایی یا با تیم، پیاده یا با دوچرخه، با یا بی سگ های همراهِ تنها رفتم و میرم، می نویسم.
اینم شعرنمایی که یکی دو روز بعد از سفر چون درّ و گهر، برای همراهان بر صفحه ی گیتی نگاشتم! (اندک مایه خودبزرگ بینی این حقیر رو در انتخاب کلمات درّ و گهر برای لاطاعلاتم ببخشید :))) ( قسمتی از اتفاقات افتاده در سفر در این ابیات مبرهن و واضح است )
میان سرعت و بالا و پایین * بغل دستِ ی جفت اسبِ مشوَش
پر از دود دو تا ماهی بدبخت * کنار هیزم ناسوزِ آتش ?
دهان سرویس، پا تاوَل، کمر کج! * کُنَد گَه آدمِ خَ.ر ( دور از جون شما ) با خودش لج
حسابی کیف و کوک و شاد بودیم * ز هفت دولت رها، آزاد بودیم
بباید بار دیگر رفتن و باز * تمام قصه را نقطه، سرآغاز
-آتش-
یک پست یکم نامرتبطِ ولی بازم مرتبط:
و اما سایر پست های دقیقا مرتبط:
پ.ن: آشنایی ام با بچه های کانون دوچرخه سواری موسسه طبیعت برام مایه خوشحالی و خورسندی بوده و هست. تیم خوب و دوست داشتنی و حرفه ای هستن و غیر از برنامه های خارج شهر، داخل شهر هم برنامه های دوچرخه سواری مختلفی دارند ( که البته خارج شهرها چند وقتی هست به خاطر شرایط اجرا نمیشه ).
دوست داشتید سری بهشون بزنید.
شاد باشید.