
خیلی قدیم تر از تنهایی شاید میترسیدم.
شاید فکر میکردم چیز مخوفیه که ممکنه منو بخوره! یا گم بشم توش و دیگه کسی پیدام نکنه.
یا شاید بهتر بگم... اصلا تعریف تنهایی رو درست نمی دونستم..
خب الان دارم به این موضوع فکر میکنم که تنهایی برای هر کدوممون ی جوره تعریفش و ی جوراییه وسیله ی شخصیه!! مثل مسواک، مثل جوراب حتی :)
بعد داستان از اونجاها شروع شد که سر این موضوع ناراحت شدم. غصه خوردم، آی غصه خوردم...آی بعدش بر اساس همین غصههِ گند زدم... گند توگندی شد ک نگو... ولی خب اینا همه اش تجربه بود و چیزی از ارزش های من کم نشد!
ارزش هام البته کم نشد، ولی گم شد... یه مدتی... حتی عکسشم دادم تو رزونامه، با مژدگانی! خبری نشد که نشد.... تا فهمیدم هیچ جا نباید دنبالش بگردم جز تو اعماق مکنونات تهِ منتها الیه درونیم!.... البته اینقدرم سخت نیست... آدرسش سر راست تر از این حرفاست... کافیه با خودت صادق باشی تا بهتر پیداش کنی... حتما هم باید صادق باشیا... جاسم یا هوشنگ یا چیز دیگه قبول نیست.. فقط صادق....
راستی! کاش میشد آدم به جای صادق، با خودش شهلا باشه مثلا... یا شیدا... یا مثلا نازنین باشه با خودش... حیف که نمیشه.. اینم بره تو زباله دان تاریخ، وردست ی عالمه آروزی لامحال دیگه ی آدمی زاد...( البته هیچ کدوم از این اسم ها لزوما علاقه ی نویسنده ی این سطور گران قدر نیست. )
گذشت و گذشت... و حالا، در آستانه سی و پنج سالگی ( سی و چهار رو پر کردم و اندی :)) )، و شاید آرامش پیش از طوفان بحران 40 سالگی! با تنهایی درونیم رفیق شده ام.. دوست.. همسایه دیوار به دیوار .... و چنان باغ بزرگ و زیبایی توش میبینم که از خوشحالی آواز خر در چمن سر میدم و چهارنعل می دوم....
ولی اشتباه نشه ها.... این اسمش افسردگی نیست.

حرف آخر:
صلح، آشتی .... اول از همه با خودم... وقتی با خودم آشتی باشم، خیلی فرق میکنه دنیا تا وقتی با خودم تو جنگم.... میپذیرم خودم رو ... و عشق می ورزم و آرامم...
شکرخدا.