بسکتبال

خلاف جهت فکریش، اونجور که نمیتونه و نمی خواد که بتونه، وای میسم روبروش.

من اما ذهنمو از تعریفش بی معنا کردم! یکم از هِمَّتم سر انگشتمو و بیشتر از همتم تو فکرم... رفتم به جنگ تن به تنِ اندازیدنِ مُچ با عقرب(ه) هاش!

مچ اندازیدیم.... 4 دقیقه اون منو برد جلو، چون زورش نرسید، 5 دقیقه من بردمش عقب؛ چون زورم رسید. بردمش تا درست یک دقیقه قبل از شروع واقعه؛ قبل از دمیده شدن عنصر زیستیِ کم وزن و بی رنگِ داور تو سوت مسابقه. سوتی که تا دنیاش دنیاست، خاطره ی اون روز تو ذهن ذوزنقه ای شکلش داد میزنه.

درست یک دقیقه مونده به ساعت 10 صبح روزی از روزهای 13-14 سالگیم...

چند ماه قبل تَرِش با اقتدار تمام بدون هیچ باختی تیم اول مسابقات مدرسه های راهنمایی بین مناطق تهران شدیم.

هنوز مدال و تقدیرنامه اش رو دارم. در واقع تنها مدال ورزشی کل زندگیم.

همونجا شد که تصمیم گرفتیم شکل و شمایلی به خودمون بدیم و با همین تیم "آل استارز" بریم مسابقات باشگاه های تهران!

رفتیم.

چندتا مسابقه دادیم یادم نیست، فقط اینقدری یادمه که بعد از دو تا مسابقه ی اول، فهمیدیم حالا که جزو چهار تیم اول نخواهیم بود، حداقل کاپ اخلاق رو دیگه بگیریم. پس هدف رو بستیم روی همین. پلن B در واقع.

رسیدیم فینال! نه فینال جام.... فینال خودمون. آخرین بازیمون؛ که تنها دلیلش حفظ همین اندک مایه ارزش هامون بود که یه وقت کم و کسری پیدا نکنه.

نسبت میانگین قدّی ما به تیم مقابل چیزی بود در حدود 0.35 ( بله، سی و پنج صدم! )؛ یعنی یکیمون اگر میرفت میشست روی شونه ی اون یکی تازه دماغِ سن بلوغیمون فیس تو فیس میشد با چشمِ غیربلوغی ورقلمبیده بازیکن حریف. تو این حالت هم که امکان پریدن نداشتیم، پس باز چیزی از بدبختیمون کم نمیشد؛ کافی بود یارو اراده کنه فقط رو توکِ پنجه اش وایسه، تا آرنج تو حلقه بود، نمیدونم تو اون سن چی به اونا میدادن بخورن یا از کجا پیداشون کرده بودن که به ما نمیدادن بخوریم یا از کجا پیدامون نکرده بودن!

یک چهارم اول گذشت، یک چهارم دوم هم بدتر از اولی گذشت. بین دو نیمه، مربیمون ( که هر جا هست دامت برکاته ) استراتژی جدید زد و دوباره عین ی پاتیل نخاله خالیمون کرد تو زمین. غافل از اینکه پاتیلِ استراتژی نخاله های مقابل بزرگ تر بود و گودتر و صد البته در هماهنگی و همراهی وصف ناشدنیِ "اظهرُ مِن الشمس" داور ( که علیه هر جا هست اجمعین تو روحش صلوات ).

هوش نه چندان ذاتیمون داشت آلارم میداد که امروز وقت قربانی شدنه و برای نیل به این مقصود، روزگار و چرخ و فلک و تیم حریف و داور و علی الخصوص سوتش تا بیخ دندون شکستشون مسلح شده اند، هر چی ما آلارم رو اسنوز کردیم، فرجی نشد.

قدمون کوتاه تر بود، دیوارمون کوتاه تر، سنمون کمتر، بازیمون قبول، مزخرف تر؛ ولی چرا اینا باعث شد مرتب بدون دلیل خطاهای ناکرده ما رو بگیرند و خطای های کرده ی اون ها رو نه.

دیدیم نمیشه، دارند به قاعده توپ بسکتبال درسته میکنن تو پاچمون.

باید کاری میکردیم، کاری فراتر ار توانایی هامون. فراتر ار قد و وزن و سن و تکنیک و تاکتیکمون!

شاهین، یکی از بچه ها ( که به نظرم باهوش ترین، فکورترین و خوش استایل ترین ِ تیم بود ) استارت حماسه رو زد.

بعد از اینکه حلقه ی تا خِرتِلاق سوراخمون، توپِ نمیدونم چندصمین رو ک حریف پرت کرده بود سمتش، اِخ کرد تو دست ما، آسه آسه تا نمیه ی زمین اومد جلو، کمی صبر کرد، ریز و سریع به ماها نگاهی کرد و با لبخندی سراسر موزیانه و توامان مهربانانه، توپ رو با دو دستش جوری که انگار سینی چای گرفته جلو خواستگار! گرفت روبروی بازیکن حریفی که ما هنوز راه نیفتاده داشت خودش رو برای گرفتن توپ جر میداد. نمیدونست باید بگیره یا نه! مثل قاشقِ گیر کرده لای کره آب شده تو رودربایستی مونده بود... با تعارف دوباره ی شاهین، زد رو توپ و ی جوری با غرور رفت سمت دروازه فوتبال بی دربازه بان ما که انگار شکیل اونیل تو بازی فینال شرق به مایکل جردن لایی زده...( عنایت دارید که بسکتبال دیگه، فوتبال نیست)

دوتامون هم برای طبیعی جلوه دادن این حادثه پا به پا کنارش یورتمه رفتیم و سه گام رو که رفت تو شیکم حلقه، ما همچنان به دویدنمون تا بیخ زمین ادامه دادیم که خوردیم به فِنسِ تبلیغاتی! و عین توپ تنیسِ سر به دیوار خورده برگشتیم تو مسیر قبلی. فقط برای اینکه طبیعی جلوه کنه.

توپ رسید دست کاوه، کاوه رسید پای زمین اونا، پای زمین اونا رسید سر تیم ما. وسط این مثلث تک خط عمودیِ دست تا سر! کاوه رو به سبد حریف، زیر چشی ی نیم نگاهی به عقب، در واقع به همون دروازه فوتبالمون انداخت و ی جوری که انگار داره قابلمه آش نذری رو قایمکی از روی پشت بوم میندازه برای دختر همسایه، اون حجم گردِ نارنجی رو پُشتکی پرت کرد سمت باتلاق بی آبرویی تیممون، یعنی همون سبد! سبد خودمون! ( که من هیچ وقت نفهمیدم با وجود اون سوراخ بزرگ تهش، چرا بهش میگن سبد! سبد مگه زیرش سوراخه؟ اونم به قاعده ی یه قابلمه آش نذری نارنجی!؟ سبد زیرش بسته است به خدا. مگر اینکه ی سبد، یعنی basket، سوراخ باشه، یعنی hole باشه! که اونوقت میشه Holy basket!!

Holy هم که میگن میشه مقدس!

( سبد مقدس و سبد سوراخ که الان یکی شد که!! یعنی سبد مقدس = سبد سوراخه ؟؟ خو اونوقت سبد با سبد میره، میمونه مقدس = سوراخ؟!! ) چرا اینجوری شد پس؟! بگذریم.

تماشاچی بود که روی هوا خودشو پرت میکرد و روی زمین خودشو میکوبوند از کرکر و خنده. مربیمون بود که دونه دونه موهای وسط سیبیلشو با حرص میکَند و میریخت کف دست کمک مربی. داور بود که تا جا داشت خودشو عین بادکنک ماهی باد میکرد و عین تیوب سوراخی که فشارش بِدن فوت میکرد تهِ سوت و سوت بود که هول هولکی جیغ میزد و بازیکنای حریف بودن که صد البته آموزشی برای این شرایط ویژه ندیده بودن و از همه مهمتر.....

از همه مهمتر کاپ اخلاقمون بود که هممون به چشم خودمون دیدیم درِ سالن رو باز کرد، تاکسی گرفت و در جواب راننده که پرسید: کجا؟ گفت: هرجا، فقط برو!

میگذشت و ما خلاقانه مشغول خلقیاتمون بودیم

توپ اومد و خودشو چسبوند به دستام و منم به عنوانِ حسن ختام، آخرین پرتاب 3 امتیازی زندگیم تو مسابقات رو با عشق تمام شوت کردم سمت تماشاچی ها. همونایی که خندهاشون بیشتر بهمون جرات میداد و دیگه الان همه تیم ما متعلق بود به همه ی اونا. ما هم باهاشون میخندیدیم، ولی فرقی بود بین خنده ی ما تا خنده ی اونا، فرقی به پهنای عرض زمین بسکتبال و به طول بودن وسط معرکه، و از دور لنگش کن گفتن.

و همه چیییییز تمام، همه چیز. عذرمون رو خواستند و ما هم باید میرفتیم سوار تاکسی می شدیم و میگفتیم: برو، فقط برو!

خنده باران بود و اشک شوره زار.

آقای مربی که الان دیگه ی هرم مازلوی معکوس سفید وسط سیبیلاش از فرط موکندن، به قاعده ی بالایی رسیده بود و چیزی نمونده بود سرنگون بشه، عجیب طوری نگامون میکرد و وضعیت ما احتمالا ی جایی غیرقابل فهم تر، خارج از حجم این هندسه ظاهری زندگی آدم ها بود. ی جایی وسط مَسَطای میراث باقی مونده تار سیبیل های آقای مربی.

بعد از اون داستان، تیم ما برای دوره ی بعد محروم شد! خودمونم حداقل برای یک فصل نظرمون همین بود، فقط نمیدونم چرا مودبانه از خودمون نپرسیدن!

بافتن افسانه ی ریشه در واقعیت داری که با تیکه پاره های لباس خاطراتم ساخته بودم برای ساعتم تموم که شد و خواستم عقربک هاشو هل بدم در زمان که بره جایی که میگن باید باشه، خودش باتریشو درآورد و گفت: الان یکم نیاز به استراحت دارم!

فکر کنم هضم این هِیمَنه برای عقربه های نحیفش سنگین بود.

سنگین بود شنیدن به سُخره گرفتن معلومات! توسط چندتا بچه تو اون سن. سنگین بود دیدن شکستن قوانینی که قرار بود عظمت عدالت رو با سوت و فوت داور، فریاد بزنه تو سالن مسابقه، سالنی که تو اون لحظات همه ی دنیای ما بود، همه اش، با همه جزییات یک دنیا.

از سالن که زدیم به فاز کوچه و خیابون، میخندیدیم، نه فقط برای تسکین دردی که جمیع اعضا و جوارح خارجه و داخله مون رو یکجا مورد عنایت قرار داده بود، نه. برای اینکه در زمانی درست، و در مکانی درست، چیزی رو خرج کردیم درست، به اسم شجاعت. خرجی که با دخل اون موقع هامون ظاهرا نمی خوند ولی خووب هزینه شد، و حس مشترکی و فهم و درکی که تا ابد بهمون هدیه داد، تحسین برانگیز بود. شجاعتی مقابل ترسی. غلبه بر ترسی از خودمون و در مقابل خودمون!

** از سمت چپ ایستاده نفر دوم مربی تیم ( که مربی درس هنر مدرسه هم بودند )

نفر چهارم از چپ شاهین

بین شاهین و مربیمون، حجت الله باباخانی

دوتا بعد از شاهین، بنیامین

نفر اول ایستاده سمت راست مدیر مدرسه آقای صابری

پایین دست راست اولین نفر، کاوه

بقیه ی بچه ها رو هم اسم هاشون یادم نیست.

واقعا اون نفری که وسط نشسته و توپ زیر دستشه، نسبت به بغل دستیاش اینقدر اختلاف رنگ پوست داشتتااا.. سوژه ای بودن اصلا :)). برای استتار تو زمین استقاده میکردیم، مثل گورخرا.

بنده هم که فکر کنم دیگه مشخصم.

کمکش کردم باتریشو جا بزنه و حالش رو بیاره سر جاش! بیاره سر ساعت 10:07 دقیقه، تقریبا مدت زمانی که طول کشید تا شما این متن رو بخونی. منتها در دنیای من، حداقل 8 دقیقه زمان عقب تر از دنیای ساعت، سر جاش موند، رفتم تو همون سالن و منتظر شنیدن سوتِ شروع بازیم.و حالا میدونم که میتونم جلوتر هم ازش حرکت کنم.

13-14 سالگیمه، پریده ام رو هوا و رسیده ام به نقطه ی صفر، جایی که نه بالاتر میری، نه پایین تر... آماده ی شلیک آخرین توپ 3 امتیازی زندگیم تو مسابقات؛ کی میدونه، شاید اینبار این گوی نارنجی پر رمز و راز و خاطره، بشه هم بغلِ سبد سوراخ مقدس حریف.

تمام.