
آروزیم روزی است که در آن باغ قشنگ
سرخوش از قهقهه و دل خوش از یک آهنگ
مست از عطر گل و شاد از هستی یار
دست در دست هم و بوسه های بسیار
غرق در وجد و سرور، خلسه ای پرمعنا
چشم در چشم هم و کلماتی رعنا
هر دو لب بسته و ما چون دو روح در یک تن
بی نیاز از حرف و بی صدایی، گفتن
آرزویم باغی است، که در آن ساعت ها
بنشینیم با هم، بی مزاحم! تنها
بعد از آن شب را هم، زیر نور مهتاب
تا خود صبح ازل، بی قرار و بی تاب
غرق در برگ شویم، ذوب در گلبرگ ها
ریشه و شاخه شویم، بعد از آن مدت ها
پای یک سرو بلند، زیر یک کاج کبود!
قصه ها می بافیم، قصه ی بود و نبود
قصه ی من یا تو، قصه های مجنون
در فراق یاری، همچو لیلی محزون
با همه گفت و شنود، آروزیم باغی است
که در آن ثانیه ها، تا ابد هم باقی است.
-آتش-