سپیده هنوز سر نرسیده بود که او از خانه خارج شد و در راستای خیابان ج شروع به حرکت کرد. اواخر خرداد یا اوایل تیر بود و هوا رو به گرمی می‌گذاشت. او از خیابان‌های شین و واو گذشت و بلافاصله راه خود را به سمت یکی از کوچه های باریک کج کرد. در آن کوچه یک ساختمان بسیار بلند قرار داشت که هفت طبقه بود و معماری‌اش بسیار قدیمی می‌نمود. او زنگ در ساختمان را زد و منتظر ماند. در همین اثنا سرش را اندکی در کوچه چرخاند و به جوی آبی که از کوچه می‌گذشت نگاهی انداخت. ذهنش متمرکز نبود اما بسیار با اراده و قوی به نظر می‌رسید. در را برایش باز کردند و او از پله‌ها شروع به بالا رفتن کرد. پله‌ها بسیار بلند و غیر استاندارد بودند. ساختمان هم بسیار قدیمی و از رنگ و رو رفته بود و به نظر می‌رسید که ساختش به دوره اعلی حضرت همایونی برمی‌گردد. او پله‌ها را یکی یکی بالا می‌رفت و گویی با هر پله بخشی از جانش را در آن راه پله‌ها جا می‌گذاشت. پس از اینکه هفت طبقه بالا رفت به خانه مورد نظر خود رسید.
در را برایش باز کرده بودند و او بدون صدا وارد خانه شد. صاحب خانه با دیدن او اندکی مهمانش را برانداز کرد و با رویی گشاده گفت: خوش آمدی زیبا. چند وقت بود. خبری ازت نداشتم. کجا بودی تو؟ چرا جواب تلفن‌هایم را نمی‌دادی؟ بعد هم یهو این موقع صبح اومدی.
- آره اومدم تا با هم حرف بزنیم. خیلی وقتتو نمی‌گیرم
- نه بابا این چه حرفیه می‌زنی. بیا کمی بشین. دارم قهوه درست می‌کنم. اگه میخوای واسه تو هم درست می‌کنم.
- نه. میدونی که. من قهوه خور نیستم.
هر دو چند دقیقه‌ای سکوت می‌کنند. مهمان در آشپزخانه مشغول درست کردن قهوه میشود. میزبان روی مبل نشسته و خانه را برانداز میکند. در خانه، آثار مهمانی شب گذشته نمایان است و می‌توان بوی الکل را از استکان‌ها استشمام کرد.
میزبان پیش مهمان می آید و روبروی او روی مبل می‌نشیند. مهمان با دیدن میزبان چشمان خود را به چشمان او میدوزد و موقرانه خطاب به او میگوید:
- تو میخوای فردا بیای خونه من و اون کار رو انجام بدی
- کدام کار؟ چی میگی؟
- خودت را به اون راه نزن. خوب میدونی چی میگم
- وای تو باز شروع کردی. دوباره همون فکر احمقانه اومده تو ذهنت
- اصلا هم فکر احمقانه‌ای نیست. دو سال پیش همون بار اولی که همدیگه رو دیدیم اینو فهمیدم که تو این کارو می‌کنی در نهایت.
هر دو سکوت می‌کنند و به هم خیره می‌شوند. چند دقیقه بعد میزبان اعصابش خراب میشود و از مبل بلند میشود و شروع به راه رفتن میکند. مهمان دوباره به شروع به سخن گفتن میکند.
- مطمئنم خودتم میدونی که فردا تو قراره بیای خونه‌ام. همه چی آمده است واسه‌ات. من اون لحظه خوابم و کسی غیر از من تو خونه نیست. تو در خونه رو باز می‌کنی، یواش میای تو اتاقم. می‌شینی روی تخت و دستاتو...
- اههه تمومش کن
- می‌نشینی روی تختم و با قیافه ای مطمئن دستاتو می‌گذاری رو گلوم و فشار می‌دی تا خفه شم. من یهو از خواب می‌پرم و شروع می‌کنم به خر خر کردن. دست و پا می‌زنم که فرار کنم. ولی تو هر جوری شده میخوای منو بکشی و همین کارم می‌کنی.
میزبان به شدت عصبی میشود سرش را روی صورتش میگذارد و از درون آهی عمیق می‌کشد. هر دو چند دقیقه‌ای سکوت می‌کنند. میزبان داخل آشپزخانه میشود. قهوه‌اش را می‌آرود و شروع به نوشیدن آن میکند. رو به مهمان میکند و میگوید:
- تو مالیخولیایی شدی. من ابدا با بهترین دوستم این کار را انجام نمی‌دهم. اصلا باید چرا این کارو کنم؟ دو سال است هر 3 ماه یک بار صبح‌ها میای اینجا و همینو میگی که فردا قراره فلان شود؛ ولی هیچ وقت هم این اتفاق نمی‌افته. ما با هم چند بار پیش روانشناس رفتیم و و او به تو گفت این حرف‌ها همه زاییده یه ذهن سایکوپته و واقعیت نداره.
- نه. من میدونم این دفعه فرق داره
- چه فرقی داره؟
- نمی‌دونم دقیقا جه فرقی داره ولی چند وقته که دارم به بعدش هم فکر می‌کنم. به بعد از اینکه من مُرده‌ام و تو بالاسرم به جنازه نگاه می‌کنی
- اهممم عالی شد واقعا.
- تو یه نگاه به من می‌کنی و بعد دستاتو نگاه می‌کنی. خون رو در رگهات حس می‌کنی. به اون قدرت واقعی ای که تو دستات هست پی میبری. ایمان میاری به خودت و به زنده بودنت
- هههه. آره این جدید بود واقعا. این رو بارهای قبل نمی‌گفتی. دیگه قشنگ شبیه تئاتر شد. بهت گفته بودم انقدر تئاتر نرو خل می‌شی. حالا جالبه این تئاتر گروه همسرایان نداره؟
- چرا داره. اتفاقا به اونم فکر کرده بودم. بعد از اینکه من مردم، همسرایان زن با همدیگه می‌خونن: "همه ما از خدائیم و به سوی او باز می‌گردیم" و بین آواز اونا همسرایان مرد تکرار می‌کنن: "همه ما خود خدائیم، همه ما خود خدائیم. همه ما خود خدائیم...."
- واقعا بی نظیره. این تئاتر حیفه که تماشاچی نداره
- آره واقعا حیفه
هر دو با هم قهقهه می‌زنند. میزبان جلو می آید و و به مهمان شکلات تعارف میکند. میزبان پیش مهمان می‌نشیند و با مهربانی به او میگوید:
- من واقعا تو رو بهترین دوست خودم میدونم و تو خوب میدونی که در این قضیه اصلا دروغ نمی‌گم. فقط نمی‌دونم چرا در مورد من اینجوری فکر می‌کنی. من که جز خوبی کار دیگه ای در قبال تو نکردم
- آره. راست میگی. فقط دستاتت...
- دستام چی ؟
- نمی‌دونم راستش. دقیق نمی‌تونم توضیح بدم. میگن کارل یاسپرس که دوست هایدگر بود، یه بار از هایدگر می‌پرسه که چرا تو به کسی مثل هیتلر دل بستی و از اون پیروی می‌کنی. هایدگر در جوابش میگه "به دستانش نگاه کن"
- خب که چی؟ چه ربطی داره؟
- نمی‌دونم واقعا. یهو به ذهنم رسید. ولش کن
- باشه..
هر دو حرف‌شان را قطع می‌کنند. مهمان بلند میشود که برود. میزبان نیز بلند میشود و او را تا در خروجی همراهی میکند. مهمان می‌خواهد از در خارج شود اما ناگهان سر برمی‌گرداند و میگوید
- راستی کلیدهای خانه‌ام را که داری؟
میزبان سکوت میکند. مهمان ادامه صحبت را می‌گیرد
- نگران نباش. همه کارها را جوری ترتیب داده ام که هیچ کس شک نکند به این که قتلی صورت گرفته است. حتی با دوست پزشکم نیز صحبت کردم در مورد گواهی فوت. اصلا نگران چیزی نباش
مهمان این را میگوید و خداحافظی نکرده به سمت راه پله‌ها می‌رود و از پله‌ها یکی یکی همانطوری که بالا آمده پایین می‌رود.
میزبان در را می‌بندد و داخل خانه میشود. در خانه چند ساعتی قدم می‌زند. ناآرام است اما غمگین به نظر نمی‌رسد. فکرش مشغول چیز به خصوصی است. روی صندلی می‌نشید و تیک تیک ساعت دیواری روبرویش را به نظاره می‌نشیند....
ناگهان در میابد که ساعت 5 صبح است. به نظر می‌رسد نیم روزی را روی صندلی خوابش برده. سریع آماده میشود و به بیرون می‌رود. از خیابان های واو و شین گذر میکند و پس از آن در راستای خیابان ج به حرکت خود ادامه می‌دهد. روبروی پلاک 7 در ابتدای خیابان ج می‌ایستد. کلید را در قفل میچرخاند. در را باز میکند و وارد میشود و بعد از یک راه پله کوچک به در اصلی خانه می‌رسد. کلید مریوط به این در را نیز در قفل میچرخاند اما در باز نمی‌شود. هر چقدر تقلا میکند در باز نمی‌شود. خسته میشود. سر برمی‌گرداند. کودکی خدودا 7 ساله را پشت سر خود می‌بیند. کودک با صدایی خفه خظاب به او می گوید:
- من همه دفعه های قبل هم به شما گفته بودم خانه دوست شما واحد کناری است. چرا همیشه اشتباه میکنید؟
او از کودک تشکر میکند . به در کناری می‌رود و کلید را در قفل میچرخاند. در باز میشود و او وارد میشود. او هر سه ماه یک بار دقیقا همه این مراحل را تکرار می‌کرد و وارد خانه او می‌شد و حتی به داخل اتاق دوستش هم راه می‌یافت اما جرات آن را نمی‌یافت که کار را تمام کند. اما آن روز صبح احساس می‌کرد این دفعه فرق میکند. وارد اتاق دوستش شد. روی تختش نشست. دوستش واقعا خواب بود. صدای نفس زدن‌هایش را حین خوابیدن می‌توانست بشنود. اندکی به او نگاه کرد. اما ناگهان حالتی عصبی پیدا کرد و دندان‌هایش را به هم فشرد. دستش را روی گلوی دوستش قرار داد. دوستش ناگهان با حالتی وحشت‌زده بیدار شد. می‌خواست خود را از چنگش فراری دهد اما زورش نمی‌رسد و بسیار خسته تر از آن بود که از خود دفاع کند. می‌خواست حرفی بزند. تمام تلاشش را کرد که حرفش را منتقل کند اما دوستش امان نداد و او در عرض چند دقیقه جان داد.
قاتل چند دقیقه ای را در همان حال روی تخت دوستش ماند. ناگهان یاد حرف دیروز مقتول افتاد. می‌خواست دست خودش را نگاه کند که ناگهان چیزی در پشت سر، توجهش را به خود جلب کرد. سر برگرداند. خیل تماشاگرانی را دید که رو به سن دارند تئاتر را تماشا می‌کنند. می‌خواست برای آنها زبان به سخن بگشاید؛ اما ترسید. بلند شد. از سن پایین رفت و بین تماشاگران نشست.
پرده می افتد ....
