ظهر روز دوشنبه، به سالن دادگاه منطقه 14 تهران رفتم که به پارهای مسائل حقوقی خود بپردازم. هنگام ورود به راهروی دادگاه، جمعیت زیادی را دیدم که در آنجا نشسته و یا ایستاده بودند. من از بین جمعیت سریع خود را رد کردم و به یکی از اتاقهایی که جلسه دادگاه در آنجا برگزار بود وارد شدم. در آنجا حدود 5 ردیف صندلی چیده شده بود و در سمت چپ سالن همه صندلیها تقریبا پر شده بود اما در سمت راست سالن صندلیها اغلب خالی بود. در آخرین ردیف از صندلی های سمت راست پیرمرد چاقی نشسته بود. من به محض اینکه نگاهم به این پیرمرد چاق با آن صورت پف کرده و چشمان وزغیاش افتاد، سریع رویم را از او برگرداندم و در سمت چپ اتاق در ردیف یکی مانده به آخر نشستم. در این بخش از اتاق همهمه بسیار زیاد بود و همه با یکدیگر حرف میزدند. اما متاسفانه هیچ کدام از حرفهایی که افراد داخل سالن میگفتند، برایم زیاد مفهوم نبود. کلمات با معنایی را به زبان میآوردند اما این کلمات ربط مفهومی خاصی به یکدیگر نداشتند. به نظر میرسید که موضوع دادگاه در مورد دزدی یک فرد است. آنچیزی که من از جلسه دادگاه متوجه شدم اینست که این فرد متهم به دزدی، {دیواری} را دزدیده است. خیلی برایم عجیب بود که مگر میشود دیوار را دزدید. در همین افکار بودم که فردی که صندلی بغلی من نشسته بود به سمت من خم شد و کلماتی را بر زبان آورد که خیلی بیخود و تا حدی بیادبانه بود. از کلماتش فهمیدم که دارد در مورد دیوار و دزدی و انسانهای ناپاک و مسائل محیط زیستی حرف میزند. من که از این جلسه دادگاه داشت خندهام میگرفت، سریع جلوی خودم را گرفتم و سعی کردم حالت جدی به خودم بگیرم. در همان حال آن پیرمرد چاق که تمام این مدت داشت به من نگاه میکرد از جایش بلند شد و آمد در صندلی عقبی من نشست. او که حالتی مضطرب به خود داشت، صورت پف کردهاش را نزدیک صورت من آورد و با صدایی که از ته دماغش میآمد، گفت:« مرد جوان شما اینجا چکار میکنید؟ »
من که از لحن سخنان او تعجب کرده بودم، با لحنی مودبانه پرسیدم: « من را میفرمائید اینجا چکار میکنم؟ ».
آن پیرمرد در حالی که چشمان وزغیاش انگار داشت از کاسه بیرون میآمد گفت:« مرد جوان شما نباید اینجا میبودید. ».
من از این جمله او خیلی عصبانی شدم و گفتم:« شما چه حقی دارید که با من اینطور صحبت میکنید عاقا؟ »
آن پیرمرد که عصبانیت من را دید اندکی لحنش را مهربانانهتر کرد و گفت:« مرد جوان شما خوب میدانید که نباید از حق من در مورد خودتان سوالی مطرح کنید. بهتر است همین الآن بلند شوید و با من به بیرون بروید. »
چون سخنان او با لحنی مودبانه و مهربانانه مطرح شده بود و من هم که خودم از این جلسه دادگاه و همهمه بیموردش خسته شده بودم به این نتیجه رسیدم که همراه او به بیرون بروم. با آن پیرمرد از این اتاق خارج شدم و وارد راهرو شدم. راهرو نسبت به قبل خیلی شلوغتر شده بود. آن پیرمرد جمعیت را به کناری میزد و راه را برایم باز میکرد. او مرا به طبقه دوم برد و آنجا یکی از اتاقها را به من نشان داد و گفت:« شما باید به این اتاق بروید مرد جوان و منتظر بمانید. »
من هم که خیلی مسرور شده بودم، وارد اتاق شدم و در را به روی خود بستم.
به محض اینکه در را به روی خودم بستم، متوجه شدم که جز من کس دیگری در این اتاق وجود ندارد. فضای اتاق به نسبت بزرگ و تا حدی تاریک بود. این اتاق، طولش حدود 20 متر بود و عرضش از 10 متر تجاوز نمیکرد. 7 ردیف صندلی گذاشته بودند و من در ردیف وسط، جایی دقیقا در وسط سالن نشستم. به اطراف که نگاه کردم، یک ساعت دیواری بزرگ دقیقا جلوی من روی دیوار توجهم را به خود جلب کرد. صدای تیک تاک ساعت خیلی بلندتر از معمول به گوش میرسید و سکوت اتاق را به هم میزد. من هم که حوصلهام سر رفته بود شروع کردم با صدای ساعت، ضرب گرفتن و با همان سرعت با تیک تاک ساعت به صندلی روبروییام ضربه میزدم: تیک، تاک تیک، تاک تیک تاک
چند ده دقیقهای به همین منوال گذشت. نمیدانم چطور شد که در همان حال چند دقیقهای چرت زدم. از خواب که بیدار شدم به نظرم آمد که دلم میخواهد به بیرون از این اتاق بروم. به طرف درب خروجی رفتم و دستگیره در را کشیدم؛ اما درب باز نشد. فکر کردم که گویی دستگیره درست نمیچرخد به همین دلیل کمی بیشتر زور زدم اما هر چقدر که تلاش کردم، در به رویم باز نمیشد. تقلایم جواب نداد و خسته شدم و به همین دلیل، کمی از در فاصله گرفتم. در همین حال بود که دختری از آن سوی در، درب را باز کرد و وارد اتاق شد و درب را پشت سر خود محکم بست. بدون اینکه به من سلام کند، به من نگاه کرد و از نزدیک من رد شد و در یکی از صندلیهای آن اتاق نشست. دختری بود که به نظر میرسید کمی گستاخ است و با قد نسبتا بلندی که داشت بسیار با اطمینان راه میرفت. صورتی کشیده و بسیار سفید داشت و لبهای کوچک اما بسیار قرمزش از دور جلب توجه میکرد. من هم که این شرایط را دیدم، بدون آن که کوچکترین حرفی با او بزنم، در همان صندلی قبلی خود که جلوی او بود، نشستم. صدای تیک تاک ساعت البته با صدایی آهستهتر همچنان به گوش میرسید؛ اما در کنار این صدا، صدای دیگری نیز در فضا اضافه شده بود و هماهنگ با صدای ساعت، هارمونی عجیبی پیدا کرده بود و آن صدا، صدای دهان آن دختر بود که به نظرم داشت آدامس میجوید. بعد از چند دقیقه که به این دوئت ناهنجار گوش کردم، به تدریج احساس انزجار در من پدیدار شد و احساس افسردگی شدیدی کردم. در همان حین، صدای تیک تاک ساعت ایستاد و "ساعت چهار بار نواخت": دانگگگ، دانگگگ، دانگگگ، دانگگگ. سپس صدای یک مارش نظامی آمد و بعد از اتمام این مارش نظامی، ناگاه پرندگانی در اتاق ظاهر شدند که نمیدانم از کجا آمده بودند. این پرندگان که حدود 20 تا 30 تایی بودند بالای سر ما به پرواز در آمده بودند و صدای پروازشان در کل اتاق میپیچید. صدای پرواز آنها با پژواک صدای پروازشان در هم میآمیخت و رنگ صدای بسیار جالبتوجهی ایجاد میکرد. بعد از چند دقیقه که پرندگان چند باری اتاق را دور زده بودند، همگی به یک باره ناپدید شدند. من که اندکی ترسیده بودم، با رفتن آن پرندهها خیالم راحت شد و به پشت سرم نگاه کردم که ببینم آن دختر در چه وضعیتی است. در کمال تعحب دیدم که آن دختر از اتاق بیرون رفته است و در را هم به روی خود نبسته و درب، نیمه باز مانده است. اندکی روشنایی از بیرون اتاق داخل اتاق سرازیر شد و اندکی حالم را بهتر کرد اما این امر زیاد طول نکشید؛ زیرا در همان لحظه پنچ مرد، با قیافههایی عجیب وارد اتاق شدند و درب را به روی خود بستند.
آن 5 نفر، با گامهایی سبک و کوتاه به سمت جایگاه قضاوت که در جلوی اتاق بود، رفتند. یادآوری قیافهها، نوع لباس پوشیدنشان و در پایان رفتار مضحکشان، همین الآن هم مرا به خنده میاندازد. آنها با گامهایی استوار از جلوی من رد شدند و به جایگاه قضاوت جلوس کردند در بین این 5 نفر، یک جوان قد بلند با موهایی سیاه و اندامی عضلانی در جایگاه قاضی نشست. او پشمینه آبی بلندی بر تن داشت که تا زمین میرسید و در دستانش یک ترازو را نگه داشته بود. در سمت راست او، یک مرد مسنتر با موها و ریشهایی بور و بلند بود که انسان را بیشتر یاد حضرت مسیح میانداخت. اما در سمت چپ او، مرد کوتاه قد و لاغری بود که عینکی کوچک بر چشم کرده بود و از همه این 5 نفر باهوشتر و جدیتر به نظر میرسید. 2 نفر دیگر هم که جوانانی دو قلو به نظر میرسیدند و شبیه سربازهای حنگهای صلیبی لباس پوشیده بودند هم همراه آنها به جایگاه رفتند .
به محض اینکه هر 5 نفر در جایگاه جلوس کردند شروع به حرف زدن و مشورت با یکدیگر کردند. اما در بین این 5 نفر، آن مرد قد کوتاه و لاغر با هیچ کدام از آنها صحبت نمیکرد و مستقیم چشمانش را به من دوخته بود. باید بگویم که من هم همان لحظه تلاش کردم به چشمان او خیره شوم اما رعشهای ناگهانی تمام بدنم را فرا گرفت و از نگاه کردن به او منصرف شدم و سعی کردم تا آخر جلسه دادگاه، او را نادیده بگیرم. بعد از شور و مشورتهای فراوان قاضی که سعی میکرد خود را جدی نشان دهد، شروع به حرف زدن کرد:« آقایان... جلسه از این لحظه رسمی است. آقایان و خانمها لطفا سکوت را رعایت فرمائید. »
قاضی در این لحظه چند باری به میز جلوی خود ضربه زد که به زعم خود افراد را به سکوت دعوت کند؛ اما فقط من در اتاق بودم و من هم که ساکت بودم. قاضی در ادامه گفت:« جلسه رسمی است، باید همگی سکوت را رعایت کنند. آقایان نمیشود اینگونه جلسه دادگاه را برگزار کرد. » من به شدت از اصرار قاضی دادگاه به سکوت تعجب کرده بودم و کمکم داشت خندهام میگرفت. در همین حین، قاضی دادگاه که عصبانی شده بود. از صندلی خود بلند شد و شروع به داد و هوار زدن کرد که:« نمیشود، اینگونه نمیشود. به ولله نمیشود اینگونه دادگاه را برگزار کرد. چرا نظم جلسه را رعایت نمیکنید؟ چرا متوجه اهمیت این جلسه نیستید. با این کارتان دارید به این جایگاه بی احترامی میکنید. » قاضی دادگاه که کلافه شده بود، در صندلی خود نشست وشروع به مشورت کردن با همراهان خود کرد و پس از چند دقیقهای مشورت با لحنی افسرده و آرام اعلام کرد:« آقایان و خانمهای گرامی، جلسه دادگاه در این لحظه متوقف میشود و به زمان دیگری موکول میشود. کفایت مذاکرات.»
پس از این سخنان، هر 5 نفر از جای خود برخواستند و با گامهایی سنگین و باوقار به سمت درب خروجی رفتند. آن مرد کوتاه قد با چشمان نافذش به من نگاه میکرد و سعی میکرد به درون من راه یابد اما من که از نگاه کردن به او بیم داشتم، با تمام وجود، سعی کردم او را نادیده بگیرم و در پایان موفق شدم. در هر صورت، هر 5 نفر از جلوی من گذشتند و در خروجی را باز کرده و از در خارج شدند.
در این لحظه که این متن را مینویسم، همچنان در اتاق دادگاه نشستهام و بعد از خروج آن 5 نفر اتفاق خاص دیگری نیفتاده است. البته ناگفته نماند که از چند دقیقهای پیش صدای دیگری نیز در کنار تیک تاک ساعت، گوش را نوازش میکند. به نظرم میرسد که کسی دارد در میزند و این صدای در زدن، بسیار با تیک تاک ساعت هماهنگ شده است. به هر صورت خوانندهای که تا اینجای متن خوانده، بیصبرانه منتظر پایان آن است. میدانم، بسیاری از افراد داستانها را از این رو میخوانند که بدانند آخرش چه میشود. خب اینجا صریحا اعلام میکنم که این داستان پایان بخصوصی ندارد و اصلا نمیتواند داشته باشد. حتما یادتان میآید که مادربزرگهایمان وقتی برایمان قصه میگفتند، در پایان رو به نوههای عزیزشان که ما باشیم میکردند و میگفتند: «قصه ما به سر رسید، کلاغه به خونهاش نرسید.». در اینجا باید بگویم که قصه ما به سر نرسید؛ اما حداقل کلاغه به خونهاش رسید.
[صدای درب زدن با تناوب بیشتری شنیده میشود]
تمام