همواره در حال اثبات وجود خود به دیگران هستیم و سعی می‌کنیم آنها را به نوعی تحت تاثیر قرار دهیم. آه که چقدر احساس عدم، مهیب و هولناک است. در بعد از ظهری که این سطور را به رشته تحریر درمی‌آورم در خانه تنها هستم، هوا ابری است و هر لحظه امکان بارش باران وجود دارد. نوای غم انگیز یک ویولن سل در خانه طنین انداز شده و بی نهایت احساس دلتنگی و تا حدی انزجار میکنم. انزجار از چه و یا چه کسی درست نمیدانم، اما اگر روشنگران قرن 18 در اروپا را مبنا قرار دهیم، احتمالا آنها به ما میگفتند که اصل، اعتراف به تقصیر خویشتن است. البته همینجا اعلام کنم که هدف از این سطور، نه به رخ کشیدن معلومات من از فلسفه و چیزهایی شبیه به آن است و نه توانایی من در نوشتن و احتمالا استفاده از نثر مسجع و بازی با کلمات.
بلعکس، هدف من از این سطور، سخنی صادقانه با خوانندگان آن است. نمیدانم چه کسی این سطور را خواهد خواند و نمیدانم که آیا اینها ارزش خوانده شدن دارد یا نه اما خوب میدانم که داستانی را که می‌خواهم نقل کنم حداقل ارزش یک بار شنیدن را دارد و خب بگذارید بیش از این اطاله کلام نکنم و به تدریج وارد اصل داستان شوم. دیروز صبح که وارد مترو شدم، مثل شب‌های قبل خوب نخوابیده بودم و به آرامی چشمانم را بستم و غرق در خیالات خود شدم. می‌دانستم که امروز اتفاق جالبی برایم روی خواهد داد؛
البته اگر فکر کرده اید که در این سطور، قصد وقایع نگاری زندگی خود را دارم، باید به شما بگویم که اشتباه حدس زده‌اید. نقل کردن وقایع روزمره من اگر هم ارزش نوشته شدن را داشته باشد، احتمالا یک کتاب نسبتا بزرگی از مجموعه اعترافات انسانی خطاکار خواهد بود. این کتاب البته برای اکثریت ملت شریف ایران، آموزنده خواهد بود همانظور که لقمان حکیم را گفتند ادب از که آموختی
گفت از بی ادبان.
باری به هر روی، از مترو پیاده شدم و بعد از ده دقیقه ای پیاده روی وارد محل کارم شدم. در محل کار ، روبرویم، دختر خوش اندامی مینشیند که صورتی صاف و کشیده و چشمانی روشن دارد . شاید فکر می‌کنید که من به او علاقه دارم و می‌خواهم در اینجا از کشاکش عشقی جانگداز سخن برانم که باید خدمتتان عرض کنم که این داستان ابدا داستان عاشقانه به معنای رایج کلمه محسوب نمی‌شود البته داستان ما به نوعی به این دختر مربوط است و داریم به تدریج به اصل داستان نزدیک می‌شویم.
ماجرا از این قرار بود که چند روز پیش این دختر که از مهرویان خطه غرب تهران است در میان جمعی از دوستان خود در مورد دختر یکی از همسایگان خود تعریف میکرد که بسیار پریشان حال است. او برای مبارزه با این پریشان حالیش قصد دارد با یک غریبه در مورد زندگی خود حرف بزند و تمام داستان زندگی خود را برای او تعریف کند. این دختر همسایه فکر میکرد که میتواند با نقل کردن جزئیات زندگی خود به فردی ناآشنا که دیگر هیچوقت او را نمی بیند، اندکی تسلی یابد. من که از دور، این سخنان را میشنیدم، شاخکهایم به شدت جنبید و دو ساعت بعد به این همکارمان در خلوت گفتم که حاضرم در این چالش شرکت کنم. البته این را هم بگویم که این دختر زیبارو که از حماقتی ذاتی نیز برخوردار است اول سخن من را به شوخی گرفت و بعد تعبیر به سوء کرد و بعد که به اصرار و علاقه من را دید، قبول کرد که من را به همسایه اش معرفی کند.
القصه که داستان همین است. دیروز عصر، من این دختر همسایه را دیدم. این اتفاق در کافه ای ساکت در یکی از خیابانهای منتهی به انقلاب افتاد و من با او روبرو شدم تا قصه زندگی اش را بشنوم. او دختری 30 ساله به نظر مرسید که به دلیل مانتوی طوسی اش، میتوانست با دختران دبیرستانی اشتباه شود . اول از همه بگویم
که او قیافه ای خیلی عادی داشت. اما حالت صورت و نوع حرف زدنش و در آخر محتوای کلامش باعث شد، قیافه او در ذهنم تاثیری عمیق بر جای بگذارد . همین الآن میتوانم تمام جزئیات صورت او را به خاطر بیاورم و فکر میکنم تا عمر دارم هیچگاه قیافه او از ذهنم پاک نشود. او صورتی به نسبت پهن داشت و به صورت کاملا مبتدیانه ای بود و نمیدانم چرا آنقدر بد و زیاد خط چشم کشیده بود. اولین سخنانی را که به زبان آورد بسیار با با مِن مِن و دودلی بود ولی بعد از سلام و اندکی خوش و بش توانست اعتماد به نفس خود را بیابد و شروع به تعریف کردن زندگی خود کند. من که تمام روز را منتظر این لحظات بودم، سراپا گوش شدم؛ اما آنچیزی که در ادامه از زبان او شنیدم خیلی متفاوت از آنچیزی بود که مرا به انجا کشیده بود و به همین دلیل من را به کلی متحیر و مبهوت کرد.. قبل از بازگو کردن سخنان، همینجا بگویم که لحن صحبت کردن
او به شدت شبیه من بود و به همین دلیل من راحت تمام کلماتش را به خاطر دارم و به همین دلیل میتوانم آن را کامل و امانتدارانه تشریح کنم. خب، در ادامه عین کلمات او را در اینجا می آورم
"من در یکی از شهرهای فلات مرکزی ایران، در جایی که دو رشته کوه زاگرس و البرز با هم تلاقی میکنند متولد شدم. البته همه ایران سرای من است؛ اما این شهر به طور خاص، در سرنوشت من تاثیر بخصوصی گذاشت و باعث همه آن اتفاقاتی شد که در ادامه به انها خواهم پرداخت. من دو سالی بیشتر نداشتم که مادرم را از دست دادم. میگویم از دست دادم چون دقیقا کسی نمیداند چطور
از دست رفت ولی یک روز مریض شد و سپس روز بعد مرد. برخی از آشنایان و دوستان قدیمی ما میگویند از بیماری روانی رنج میبرد و این امر در آخر باعث مرگش شد اما پدرم و خیلیهای دیگر به کلی این قضیه را انکار میکنند. به هر صورت من بدون مادر بزرگ شدم. شهر کوچک ما بسیار مذهبی بود و هر روز در هر محله، مراسمهای مذهبی برگزار میشد و تقریبا همه مردم از روی
عادت و یا شایدم اعتقاد در آن شرکت میکردند. من و پدرم هم در این مراسمهای مذهبی شرکت میکردیم و باید اعتراف کنم که من آنها را بسیار دوست میداشتم چون تنها سرگرمی ما همینها بود و ما که کودکانی خردسال بیش نبودیم در خلال این مراسمها، کلی بازیگوشی میکردیم و لذت میبردیم. به هر صورت کودکی من هم اینگونه گذشت. باید بگویم که نداشتن مادر بسیار برایم سخت بود
اما من در رویاهایم تقریبا هر روز او را میدیدم. او که تصویری محو برایم داشت، تقریبا هر شب به خواب من می آمد و وه که چقدر این رویاها لذت بخش بود. شاید بهترین لحظه های عمرم تا به امروز، همان رویاهای کودکی بود. معمولا در لباسی سفید و قامتی بلند
او را میدیدم که تمام خانه مان با حضورش روشن است او در لباسی سفید به همه لبخند میزد و مهر و محبت را در همه جا می پراکند. خوب یادم است که در هر سنی متناسب با شرایط او را در جایگاه های مختلف میدیدم. مثال در روزهای اول دبستان او را به عنوان معلم مدرسه در خواب میدیدم. البته بعدها که بزرگتر شدم نقش مادرم در خوابها عجیب و عجیبتر شد و به تدریچ رنگ و
معنایی دیگر گرفت
خب در اینجا لازم است در مورد پدرم هم چند کلمه ای بگویم. پدر من نیز در همه مراسمهای مذهبی شرکت میکرد و البته اعتقاد چندانی نداشت و ندارد؛ اما انجام این کارها به او آرامش میداد. پدرم انسان خوبی بود، هیچ وقت در زندگی شک نمیکرد هیچ وقت از معنا در زندگی سوال نمیکرد و فکر نمیکنم هیچ وقت در زندگی بحرانی جدی داشته است. از نظر اخلاقی انسان بسیار موجهی
است اما در گذشته یک سری از عادتهای شنیع داشت. مثلا یادم میاید در زمانی که 6 یا 7 سال داشتم، او را دیدم که با دوستانش شوخی جنسی میکرد. البته در شهر ما که در ایران عزیزمان جای دارد، شوخی جنسی بین پسران جوان و یا حتی مردان بزرگسال بسیار شایع است و قبحی در این زمنیه وجود ندارد.
به هر صورت زندگی به همین منوال گذشت تا آنکه من به تدریج وارد سنین نوجوانی شدم. در این سنین بود که من هم مانند تمام نوجوانان عصر حاضر سوالات جدی در مورد زندگی در ذهنم ایجاد شد. به تدریج به تمام آنچیزهایی که تا آنزمان بدیهی می انگاشتم شک میکردم و این امر موجب شد که در عرض چند سال به کلی متحول شوم. اولین نشانه های تحول در خوابهایم ظاهر شد و آن
مادری که در رویاهای کودکی بسیار زیبا و مهربان بود، در خواب های سالهای نوجوانی به صورتهای عجیبی در می آمد و بعضا شکل ترسناک به خود میگرفت. مثلا او در خواب در حالی که مرا نوازش میکرد به صورتم سیلی میزد. هنگام پخت غذا در حالی که با نگاهی مهربان به من نگاه میکرد، دیگ غذا را در سرم خالی میکرد و یا چیزهایی شبیه به این که هر روز عجیب تر و عجیب تر هم میشد.
در همین سالهای نوجوانی بود که پسران جوان و بیکاره ی شهر که بویی از تمدن و مدرنیه نبرده بودند، برای دخترانی مثل من مزاحمتی ابدی به شمار میرفتند. پسران شهر بنابر تربیت خانوادگی یا آب و هوای شهر به شکل لوده ای بار می آمد و بسیار پررو و وقیح بودند. البته از تستوسترون بالایی نیز برخوردار بودند و همین امر موجب بروز این رفتار در آنها میشد. . یکی از آنها که به گفته خودش خیلی به من علاقه داشت همیشه مرا تعقیب میکرد و من از او بسیار واهمه داشتم البته شاید من از این قضیه در وانفسای وجودم لذت هم میبردم؛ به هر صورت تجربه عجیبی بود یادم است که یک روز از روزهای فصل تابستان که برکه های آب در مناطقی از شهرجمع میشد، این پسر را دیدم که لخت شده و دارد در آب شریجه میزند. به محض اینکه این صحنه را دیدم به سرعت از انجا دور شدم و حتی یک لحظه هم به پشت سرم نگاه نکردم
باید بگویم در تمام سالهای نوجوانی تا 18 سالگی اتفاق بخصوصی در زندگیم نیفتاد که ارزش تعریف کردن داشته باشد. خوابهایم اما شکلی اروتیک هم به خود گرفته بودند. مثلا یکی از رویاهایی که در آن سالها به شکلهای مختلفی در خواب میدیدم و همچنان هم برخی اوقات به خواب میبینم به این شرح است: اول مادرم را میبینم که من زل زده و انگار میخواهد چیزی به من بگوید اما چون نمیتواند حرفی بر زبان براند از من دور میشود او دور میشود و من هم سریع دنبال او میروم. تا آنکه ناگهان او به یک برکه آب میرسد و آن پسرنوجوانی که به من نظر داشت را میبیند. آن پسر نوجوان که بدنی درخشان دارد در خواب به مادرم نزدیک میشود و میخواهد او را در آعوش بگیرد که من چندشم میشود و به سرعت رو برمیگردانم سپس پدرم در خواب می آید که انگار دارد با آخوند محله مان شوخی جنسی میکند و آخوند محله مان هم همان لحظه گویی به منبر رفته و دارد از احکام زنان حائض سخنرانی میکند.
به هر صورت من که جوانی باهوش و البته درسخوان بودم توانستم پزشکی در یکی از دانشگاه های معروف تهران قبول شوم و همراه پدرم به تهران بیایم. نمیدانم از چه زمانی یا چطور بود که دقیقا فکر میکنم از همان لحظه های اول شروع دانشگاه، به پسری علاقمند شدم و او هم به تدریج به من علاقمند شد؛ این رابطه تا به امروز هم ادامه دارد. البته نوع رابطه من و او به نوعی متفاوت از اکثر آدمهاست. نمیدانم چطور آن را توضیح بدهم که موجب سوء برداشت نشود. خب برای آنکه آن را توضیح بدهم دیشب خیلی فکر کردم ولی راهی برای بیان آن پیدا نکردم جز آنکه آن را صادقانه به مخاطبم بگویم. نکته در اینست که رابطه ما اصلا رابطه عاشقانه یک زن و مرد نیست بلکه ... بلکه رابطه یک مادر و پسر است. بله او مرا مادر جان خطاب میکند. نوع رفتار من با او عین پسران 10تا 12 ساله است. او هم به راستی مانند همین کودکان 10 12 ساله رفتار میکند قهر میکند، به حرفش گوش ندهم گریه میکند و برخی اوقات بسیار لجوج میشود. من هم نسبت به او مادر نسبتا مهربانی هستم. یعنی سعی میکنم خیلی از مواقع با او صبوری کنم اما آنزمان هایی که دیگر شورش در می آورماز کوره در می روم و او را تنبیه میکنم. باید بگویم واقعا مادری مهربانم واقعا جز در موارد بسیار معدود او را مورد تنبیه بدنی قرار نداده ام . چند باری هم به عنوان تنبیه در اتاق او را زندانی کرده ام. البته هم صبر من و هم خشم من در موقع لزوم، برای مراقبت از هر پسر 10 تا 12 ساله ضروری است. امیدوارم فکر بدی در مورد ما نکنید. ما اصلا بیماران روانی نیستیم. ما هر دو پزشکیم و دوستان روانپزشک و روانشناس زیاد داریم. انها به ما میگفتند که این موارد عادی است و دیگر کسی، این موارد را اختلالات روانی نمینامد. باید ببینید چگونه پسری است، وقتی موهایش را کوتاه میکنم مثل باران شروع به گریه میکند، وقتی برای او اسمارتیز یا پشمک میخرم ذوق میکند و اگر هم به خواست او برای خرید آبنبات بی توجهی میکنم شروع به خواهش و التماس میکند. با این همه پسر خوبی است. البته البته پسر خوبی بود.
این پسر من به تازگی عاشق دختری شده است و میخواهد با او ازدواج کند. من اولین بار که این حرف را از او شنیدم بسیار جا خوردم، پسر من چرا باید ازدواج کند. مگر داشتن یک مادری مهربان و دلسوز برای او کافی نیست. اول از همه او به من توضیح داد که من را تا آخر عمر به عنوان مادر خود دوست خواهد داشت ولی من که بسیار از این قضیه عصبانی بودم، یک روز تمام او را در اتاق خانه زندانی کردم و نذاشتم یک لحظه هم پایش را از اتاق بیرون بگذارد. شاید من را به خاطر بیرحمی ام مورد شماتت قرار دهی. اما تو جای من نیستی و نمیتوانی علاقه بی حد و حصر من به او را بدانی. البته علاقه من به او مانند بقیه زنان به پسران جوان نیست بلکه بسیار بیشتر و عمیقتر است. به هر صورت بعد از یک روز دلم به حالش سوخت و با او شروع به حرف زدن کردم. او از دختر مورد علاقه اش گفت و البته اضافه کرد که تازه دارد با او آشنا میشود و هنوز در مرحله اول آشنایی هستند. بعد از آن روز به تدریج با این قضیه دارم کنار می آیم البته این قضیه برایم سخت و جانسوز است. تو نمیدانی چقدر. یک روز این دختر را به من نشان داد. راستش را بگویم که این دختر به نظر من اصلا مورد پسند نیست . البته برای اکثریت قریب به اتفاق پسران عزیز این مرز و بوم، این دختر دربردارنده تمام کمالات جنس لطیف است. قدی بلند و اندامی برافراشته دارد، همچنین سینه هایی برجسته و لبهایی درشت به سیمای او او جلایی باشکوه داده است. او به نظرم نمیتواند از عقل قابل قبولی برخوردار باشد. من از این قضیه به خصوص از این جهت نگرانم که سرنوشت یگانه پسرم را به کدام سو خواهد برد. البته خود پسرم همواره میگوید من را به عنوان مادر خود میبیند و آن دختر را به عنوان زن خود. البته تمایز میان این دو برای من و او بسیار روشنست اما این تمایز برای اکثر افراد از جمله تو یا شاید آن دختر روشن نیست.
به هر صورت این تمام چیزهایی بود که میخواستم اینجا به شما بگویم. در آخر به شما توصیه ای میکنم که در مورد من به غلط نیندیشید که او دیوانه ای مجنون است. نه آقا چه کسی میتواند مرا دیوانه بپندارد. آن زن بدکاره ای را مثال می آورم که او را نزد عیسی آوردند و گفتند او زنا کرده، بر او حد جاری کن و او را سنگسار کن. عیسی که وضعیت را دید، گفت تنها آن کسانی که خود گناهی ندارند میتوانند حد را جاری کنند. سپس آینه ای را بر روی زمین گذاشت و گفت هر کسی که میخواهد به او سنگ بزند خود را در این آینه بنگرد؛ اگرصورت انسان دید بداند که بیگناه است و ا گر نه، او خود گناهکار است و نمیتواند حد را جاری کند. در آخر عیسی اینگونه پرسش کرد که چه کسی اولین سنگ را به او پرتاب خواهد کرد. همه افرادی که آنجا بودند از ترس اینکه مبادا با صورت واقعی خود آشنا شوند آنجا را ترک گفتند و این بود رفتار عیسی با آن زن بدکاره. "
این جمله آخرین جملاتی بود که از او شنیدم. او بعد از خداحافظی از صندلی بلند شد، با کافه چی تسویه حساب کرد و من را تنها گذاشت. من ماندم و احساسی از افسردگی شدید. الآلن که نوشتن این خطوط را به پایان رساندم، شب شده و ماه سرخگون بیرون زده است. نوای ویولن سل قطع شده و سکوت سرد زمان بر همه جا احاطه یافته است.
پایان
پینوشت: من برای آنکه همه این سطور را بنویسم از آن دختر اجازه گرفتم و آن دختر قبول کرد که اینجا زندگی او را نقل کنم
میشد. کرده بود. بخشی از رژ لبش انگار پاک شده
