سالها قبل تصویر چهره ای را دیدم که نورانیت عجیبی داشت. اتفاقی به این عکس برخوردم فکر کنم سال 93 یا بود که اکسپولرر اینستاگرام این تصویر را نشانم داد، تصویر مردی با مو و ریش سپید و لباس خاکی نظامی. چند هفته ای گذشت تا اینکه مستند آزاد سازی برخی از مناطق عراق را میدیدم و در این هنگام گمشده ام را یافتم. راوی این چنین معرفی اش کرد : (ایشون حاج ابومهدی المهندس فرمانده بسیج مردمی عراق هستند دقیقا شخصی مثل حاج قاسم خودمان ! ) گفتن این جملات همان و آغاز شیدایی ما همان.

از آن روز به بعد دیگر عاشق حاجی شدم تمام اخبار را میگشتم تا تصویری از وی پیدا کنم . تا اینکه سال 95 مستند سلفی با ابومهدی منتشر شد و عشق ما را دو چندان کرد.از همان موقع ها بود که آرزوی دیدنش در دلم افتاد . تمامی اخبار را چک میکردم تا نشانی از او در تهران پیدا کنم ، هر کجا که مراسم یادواره ای بود و یک ربطی به عراق بود میرفتم اما اثری از یوسف گم گشته ما نبود فقط پیراهنش را میفرستاد تا در مراسمات به نمایندگی از او شرکت کند.
تمام آرزوهایم در شب 13 دی ماه یک شبه نابود شد.خبر رسید حاجی در کنار سردار به شهادت رسیده است. نمیدانستم چه کنم حتی تصورش هم دردناک بود اما متاسفانه واقعیت داشت. کارمان شده بود گریه و نگاه به تصاویر تشییع در کربلا و نجف. منتظر بودیم تا شهدا را به تهران هم بیاورند. بالاخره انتظارها به سر رسید و شهدا را به تهران آوردند.
از پنج و نیم صبح عازم دانشگاه تهران شدیم و قسمتمان بود تا در جایگاه حضور پیدا کنیم . نماز را خواندیم و به آرامی از لابلای سیل جمعیت به بیرون از درب های دانشگاه رسیدیم. اما هر چه میگشتنم نمیتوانستم اثری از تریلی حامل شهدا پیدا کنم. آخرین امیدم هم از دست رفته بود همینطور خود را رها کرده بودم تا سیل جمعیت من را به جلو ببرد. ساعت نزدیک دو شده بود که دیگر تصمیم گرفتم بروم خانه . با خودم گفتم به جیحون که رسیدم خیابان را میروم پایین ، بس است دیگر.
اما همین که به جیحون رسیدیم اتفاق عجیبی افتاد میان درخت ها تابوت های شهدا را دیدم که آن طرف خیابان بودند . رویم نشد از مسیر آن دریا جدا شوم. مسیر را عوض کردم و به آن طرف خیابان رفتم با هر سختی ای که بود. همین که به این طرف خیابان رسیدم تریلی را دیدم. انگار معجزه ای شده بود یکباره یک مسیر کوچکی باز شد تا بتوانم به سرعت خودم را به ماشین برسانم.
باورم نمیشد بالاخره بعد از این همه سال داشتم حاجی را میدیدم اما مگر این پیکر ها همان حاجی ما بود؟! مگرآن خنده های زیبای ابومهدی هم داخل تابوت بود ؟ صورت نورانی اش چطور؟ نه اینها حاجی ما نبودند. به جای اینکه خوشحال شوم بغض گلویم را گرفت نمیتوانستم اشک هایم را کنترل کنم . آخر چرا باید این فراق اینطور تمام میشد ؟!

حالا این فراق تبدیل به انتظار شده . انتظاری که آغشته شده به بوی اربعین . باید انتظار بکشیم که کی موسم پیاده روی می آید تا بتوانیم مزار مطهر این شهید عزیر را زیارت کنیم .