تمامی کودکی من، خاطره های بازی کردن هاست.
خاصه دوچرخه سواری های من .
چه کیفی می کردم ،سوار بر ارابه آهنیِ دو چرخ به تاخت از این کوچه به آن کوچه رکاب می زدم و شاد بودم.
رکاب زدن و سرعت رفتن حس و حال عجیبی برای من داشت گویی پرپروازم بود و من در اوجِ سرخوشی ها. یه دوچرخه مشکی کاملا پسرونه رفیق و همدمِ شیطنت های من بود . قدیم ها، حدودا ۲۰_۲۵ سال پیش را میگم،کوچه ها پر از خونه های ویلایی بود و پیاده رو ها بنا به ذوقِ صاحبخانه هر کدام یک شکل. بعضی پله داشت،بعضی سطح شیبدار بود و بقیه تخت و هم سطح ، تمام ذوقِ من عبور از این پستی بلندی ها بود.شتاب می گرفتم و از روی سطح شیبدار به ضرب العجلی پایین می رفتم و با حرکت های آکروباتیک از پله ها بالا و پایین می رفتم.
عجیب حالِ خوشی بود.
بزرگتر شدم و همچنان با دوچرخه ی پسرونه ام رکاب زدم، اما اینبار تفننی و محتاطانه.اصلا میگن آدمی هرچه سنش بالاتر میره، ترسش بیشتر میشه و احتیاط را چاشنی کار و تجربه هاش می کنه. حالا و الان موقع رکاب زدن همه ی هوش و حواسم به شیطنت های کودک درونم نیست، حالا رکاب می زنم با ریتم درستی از نفس کشیدن، درست نشستن،حالا رکاب می زنم و شش دانگ حواسم به اطرافم هست تا مبادا راننده ای را آزار بدهم و خودم از دست بعضی راننده ها اذیت بشم.
دنیای رکاب و دوچرخه ها، دنیای بی نظیری است.
حالِ خوش، انرژیِ فوق العاده
اصلا پا در رکابِ #رکاب_سفید ها هستم و دلنوشته ام را تقدیم همه انسانهایی می کنم که قلبشون برای باز کردن یک گره هر چند کوچک می تپه و راه هموار می کنند برای عبور از همه سختی ها و تلخی های این روزگار .
روز و روزگارتون خوش
|ریحانه رزاقی|